232 TWINTI& MAANDEN OP BE AUCKLAND- 



dere plaats , terwijl zij aan plaatsen , als een klein eiland of een land- 

 tong met eene smalle verbinding de voorkeur gaven. Dit verhindert, 

 dat de jongen verdwalen of omkomen, zooals somwijlen in het bosch 

 geschiedt , terwijl zij aan deze plaatsen zich goed kunnen verwijderen 

 zonder in het water te gaan, waarvan zij in de vroegste jeugd een 

 grooten afkeer hebben." 



„De middelen , die door de moeder aangewend worden om hare 

 jongen voor de eerste maal in het water en aan eene veilige plaats te 

 brengen , zijn voor een ooggetuige zeer vermakelijk te zien. Men 

 zoude denken , dat deze dieren reeds in de jeugd gaarne in het water 

 zouden gaan], dat hun natuurlijk instinct hen daartoe zou aandrijven ; 

 maar zonderling genoeg , is dit geenszins het geval. Slechts met de 

 grootste zwarigheid en met een bewonderenswaardig geduld gelukt het 

 aan de moeder haar jong voor de eerste maal in het water te lokken. 

 Ik heb gezien , hoe een wijfje drie dagen noodig had om haar jong 

 eene halve Engelsche mijl ver in het water te brengen , en het meest 

 verrassende daarbij is nog , dat het jong in den beginne niet zwemmen 

 kan. Dit juist is het vermakelijkste om aan te zien. De moeder neemt 

 het op haar rug en zwemt zeer langzaam langs de oppervlakte van het 

 water , maar het arme kleine ding blaat den geheelen tijd door en 

 glijdt gedurig van zijn glibberig steunpunt af en plast dan in het water 

 om , juist als een kleine jongen , die in te diep water geraakt en niet 

 zwemmen kan. De moeder zwemt dan onder haar jong en neemt het 

 zoo weder op haar rug. Zoo gaat dat voort ; de moeder stoot gedurig 

 een ontevreden gebrul uit ; het jong blaat en schreit bestendig , valt er 

 dikwijls af, plast om zich heen, komt er weder op en krijgt zeer 

 dikwijls een klap met de hand der moeder , ja somtijds bijt zij het jong 

 zeer wreedaardig. Zeer dikwijls ziet men arme , kleine dieren , wier 

 huid vreeselijk gehavend is. Op deze wijze gaan zij voort, tot dat de 

 plaats , waarheen zij de jongen brengen willen , bereikt is. Somtijds 

 zijn ze aan zulke plaatsen zeer talrijk en dagelijks komen er nieuwe 

 aan tot tegen het einde van Maart. Hier blijven de jongen , zonder 

 weder te water te gaan , ongeveer eene maand lang , waarop zij van 

 zelf beginnen te water te gaan. In den aanvang spelen zij echter 

 slechts aan den kant van het water ; eerst langzamerhand wagen zij er 

 zich iets verder in , en tot aan een leeftijd van drie maanden loopen zij , 

 wanneer zij in het water verrast worden , terstond naar den oever en 



