236 TWINTIG MAANDEN OP DE AUCKLAND- 



dit dier in verbinding, dat naar zijn oordeel het een of ander vogel- 

 etend nachtdier was. De gaten in den grond konden zeer wel van 

 zee vogels herkomstig zijn. 



Er zijn natuurlijk ook muizen ingevoerd, die zich in zoo grooten 

 getale in het huis der schipbreukelingen vertoonden , dat de kat eene 

 ware weldoenster voor hen werd. 



Van vogels vermeldt musgeave geene , die niet reeds vroeger daar 

 gevonden werden. De zeeraven waren hem van groot nut. Hij roemt 

 gedurig eene soort van papegaai en verscheidene kleine zangvogels, die 

 zoo tam waren , dat zij zich bijna met de handen grijpen lieten en 

 zonder eenige schuwheid in het huis kwamen om de kruimels op te 

 pikken. Zij zochten dikwijls bescherming in het huis tegen de gieren, 

 wier verdelging de schipbreukelingen ter wille van die kleine vogels 

 met ijver ter hand namen. 



Zeer lastig waren de tallooze vliegen , die bij vorstig weer even 

 zoo woedend steken als in heete zomerdagen. 



Terwijl de bouw van het huis langzaam voortging , namen de schip- 

 breukelingen de omringende streken in oogenschouw. In hunne boot 

 voeren zij naar den uitgang der haven, plantten aan den oever een 

 vlaggenstok met een groot stuk zeildoek en bonden er een flesch aan , 

 waarin hun verblijfplaats werd aangewezen. Daardoor hoopten zij de 

 aandacht te trekken van schepen , die welligt voorbij mogten varen. 

 Yervolgens roeiden zij langs den westelijken arm der haven en vonden 

 aan haar uiteinde, ongeveer 10 tot 11 Engelsche mijlen van den ooste- 

 lijken ingang , eene smalle doorvaart naar de opene zee , omstreeks ^ 

 Engelsche mijl lang en een vierde kabellengte breed. Het water is 

 ook in dezen westelijken arm zeer diep ; de rotsoevers dalen ook hier 

 steil naar de diepte af, zoodat 50 yards van de kust reeds eene diepte 

 van 10 vademen gevonden wordt en 100 yards van de kust eene lijn 

 van twintig vademen lengte nergens den grond raakte. Het water en 

 de oever wemelden ook daar letterlijk van zeeleeuwen. 



Later besteeg mtjsgrave eenen berg , die zich noordoostelijk van de 

 legerplaats verhief. Bijna tot aan den top van dezen berg , ongeveer 

 4 Engelsche mijlen van het water , vond hij de sporen van zeeleeuwen. 



