MERKWAARDIG VOORBEELD VAN INSTINCT. 



De bonte natuur van het zuiden , reeds wemelende van kapellen en 

 andere luchtbewoners , die als stoeijende zich. in het zonlicht verlus- 

 tigen, gaf mij heden stof tot de volgende opmerking. 



Hoe komt het toch , dat de dieren in den natuurstaat zich zoo gere- 

 geld met hun gelijken paren ? Mij dunkt , voor vergissingen bestaat 

 hier gelegenheid in overvloed. Insecten, spinnen, reptiliën , visschen, 

 vogels , zoogdieren van allerlei soort wemelen in de natuur door elkan- 

 der. En niet zelden gebeurt het, dat twee verwante soorten sprekend 

 op elkander gelijken en dat de geoefende zoöloog de grootste moeite 

 heeft ze van elkander te onderscheiden. En nogtans : elk dier weet , 

 voor zoover mij bekend is, zorgvuldig de exemplaren van zijne eigen 

 soort ter paring uit te kiezen. Welke is de oorzaak van deze doeltref- 

 fende keuze ? Een insect is toch geen zoöloog ; het heeft zich toch 

 niet geoefend in de kunst van determineren. Hoe nu, dat het den 

 zoöloog weet te beschamen in de kunst om zijne soortgenooten van 

 anderen te onderscheiden? En te verwonderlijker pchijnt ons de zaak, 

 zoo we bedenken , dat het dier niet eens de middelen van den zoöloog 

 tot zijne beschikking heeft. De zoöloog bekijkt zijn voorwerp van alle 

 kanten , hij ontleedt het ; hij beziet het door een vergrootglas , hij ver- 

 gelijkt het met andere exemplaren. Maar, hoe zal het mannetje van 

 een insect zichzelf naauwkeurig bestuderen en zich vergewissen , of een 

 gegeven wijfje van dezelfde soort als hij is, ja dan neen? Moge hem 

 dit in vele gevallen gelukken , hoe zou dit mogelijk zijn als het ge- 

 beurt — en het verschijnsel is gewoon genoeg — dat het wijfje in menig 

 opzigt weinig op het mannetje gelijkt. Is het dan misschien de reuk , 

 die hem hierbij leidt ? Bekende verschijnsels , die men bij insecten 

 heeft waargenomen , zouden het doen vermoeden. Maar , laat het zich 

 aannemen , dat twee aanverwante soorten belangrijk in reuk verschillen? 

 En al is het de reuk — wat dringt het dier op een bepaalden , en 

 niet op een anderen , reuk af te gaan ? 



