IDHI XjISOHIIDOIDDE. 



De Agronomische Zeitung van 1865 geeft (p. 570) een kort berigt 

 over den Kozahhen-aardappel ^ onder welken naam men in het zuid- 

 oosten van Rusland , de Kirgisensteppe en Buchara eene waterplant 

 verstaat : de Typha latifolia der kruidkundigen , bij ons als LiscModde , 

 haneholten , waterhnodsen , pomniels , pompons , dullen , duren of doedels 

 en onder vele andere namen bekend. (Zie de Landhuishoudkundige Flora , 

 bl. 221 — 222). Het is eene plant , die in Nederland in ondiepe wate- 

 ren , aan den kant van poelen en meren dikwijls voorkomt , in steng 

 en bladeren eenigzins het midden houdt tusschen het gewone Lies en 

 de LiscJihloem of gele Iris , doch die , als zij bloeit , aan hare donker- 

 bruine , knodsvormige bloemen even ligt te onderscheiden is. Vandaar ook de 

 namen ivaterknodsen en hullepezen of ruggemeters (bij Kuilenburg) , die 

 daaraan dikwijls gegeven worden. De talrijkheid dezer inlandsche namen 

 duidt het menigvuldig en in het oog vallend voorkomen van dit gewas 

 genoegzaam aan. Het is waarschijnlijk dezelfde als de haneholleny die 

 weleer op Texel in gebruik waren volgens schotel , Oude zeden en ge- 

 bruiken , Dordrecht 1859, bl. 51. 



De Tscherkessen spreken met zoo groote achting van de voortreffe- 

 lijkheid der Lischdodde , dat zij haar als eene heilige plant , een bijzonder 

 geschenk der Voorzienigheid beschouwen. Het benedenste deel van 

 den stengel komt bij hen op ieder maal ter tafel , en in ieder huis vindt 

 men ongeveer 3 voet lange bundels daarvan zamen gebonden hangen. 

 Het wordt daar op de markt en bij alle groote handelaren verkocht; 

 het best in het voorjaar, evenals spergie , als de plant begint uit te 

 spruiten. De kozakken behandelen dit gewas zorgvuldiger; zij schillen 

 het onderste deel van de steng af over eene lengte van 18 duim, 

 van den wortel af gerekend , en eten dit als eene frissche , zeer al- 

 gemeen geprezen spijze. 



Iets diergelijks geschiedt ook bij ons. Het benedenste deel van de 

 steng , van de daarom heen liggende bladscheeden ontdaan , smaakt 

 versch bijna als raauwe komkommers en wordt op vele plaatsen in 

 Friesland en elders met siroop , azijn en zout gegeten. Bij Woud- 



