292 MEDEDEELINGEN 05ITEENT DE FLOEA VAN AMSTERDAM. 



neem den lezers van dit Album , behalve botanisch materiaal , nu en dan 

 eene opmerking van philosophischen aard ten beste te geven , ja , ik 

 meen hierdoor hunzelven en de wetenschap van dienst te zijn. 



Maar bovendien, het is er ver van af, dat mijne opmerkingen van 

 zooeven tot het eigenlijk onderwerp van dit opstel in geenerlei verband 

 zouden staan ; het is er ver van af , dat ze ongeschikt zouden zijn 

 als inleiding daartoe te strekken. Integendeel , het valt mij niet moei- 

 jelijk hier een geschikten overgang te maken. Deze opmerkingen toch 

 geven mij aanleiding te wijzen op den strijd , die er zoo dikwijls 

 is tusschen de belangen van den botanicus eenerzij ds en die van den 

 bloemkweeker anderzijds. Er is hier een strijd van belang. De bloem- 

 kweeker is maar al te dikwijls de verwoestende vijand van het mate- 

 riaal van den botanicus. Hij roeit onbarmhartig uit, hij vernielt met 

 wortel en tak de zeldzame gewassen , voor welke de plantenverzame- 

 laar eene groote reis zou ondernomen hebben. En niet alleen den 

 tuinman heeft de botanicus te vreezen , neen , ook den landbouwer ziet 

 hij met leede oogen zijn grondgebied uitbreiden. Deze laatste vijand, 

 dit is waar , is iets minder noodlottig. De akkerbouw moge aan menige 

 plant haar vaderland berooven , menig vreemd gewas ook heeft ze aan- 

 gebragt : koren- en boekweitvelden leveren onzen herbariën een belangrijk 

 contingent! Maar tüda : hoe menig mosrijk stukje veen is er niet in 

 prozaïsch aardappelland herschapen , hoe menige geurige boschplant 

 is er niet door den bijl van den houthakker van schaduw en leven be- 

 roofd , hoe menig botanicus heeft er niet na een vermoeij enden togt als 

 verpletterd gestaan voor een omgeploegd land — waar .... voorleden 

 jaar .... nog .... sappige orchideën en sierlijke rietgrassen groeiden ! 

 Hoe dikwijls slaakte ik niet den droevigen kreet, „hij is verdwenen" 

 en ging ik moedeloos huiswaarts , bezwaard met het vooruitzigt er den 

 vriend , dien ik dacht met een gedeelte van mijnen buit te verheu- 

 gen, in de plaats daarvan deelgenoot van mijne teleurstelling te zullen 

 moeten maken ! 



Kortom, heeft schrijver dezes de topographische plantkunde uitge- 

 dacht , dan heeft hij de menschheid daardoor eene twijfelachtige dienst 

 bewezen. Want „groeiplaatsen" en de verspreiding van de planten , dit 

 alles is nog wisselvalliger misschien dan — de politiek. Ik vraag 

 derhalve verschooning voor het geval, dat de lezers de bijzonderheden, 

 die ik in dit en dergelijke stukjes omtrent de gesteldheid van onzen 



