MEDEDEELiyGEN OMTRENT DE FLOEA VAN AMSTERDAM. 295 



tc voorschijn komen. Yindt hij al geen bloemen , zoo zal het natte , 

 dorre hout wel niet missen hem door enkele paddestoelen schadeloos 

 te stellen. En is hij een liefhebber van korstmossen, dan keert hij 

 stellig niet onverrigter zake huiswaarts! 



Nu maakt anders de natuur zich tot haren diepen slaap gereed. En 

 toch : niet lang duurt het , of menige plant , die den zomer als droomende 

 heeft doorgebragt , ontwaakt tot een nieuw leven en is rijp voor het 

 herbarium van den verzamelaar. Het sneeuwklokje, Galanthus nivdlis , 

 ook onder een min kieschen naam bekend , trotseert de snerpende koude 

 en prijkt in de weilanden langs de Weesperzijde in digte zoden. Waarom 

 juist in digte zoden ? Zou het misschien in de aaneensluiting verwar- 

 ming zoeken ? Wie weet : zeker is het , dat het in dit geval zoo on- 

 verstandig niet handelen zou ! — Vruchtdragende exemplaren van Barhula 

 unguiculata , Grimmia pulvinata , Bryum argenteum en andere mossen , 

 deze zal men nu niet vergeefs zoeken. — Met dat al , de natuur is 

 nu nog dor , en het loont de moeite niet , vele togten te maken. Weken 

 lang biedt de natuur weinig verandering aan. In dien tusschentijd 

 willen wij trachten ons schadeloos te stellen door nu en dan den Sortus 

 botanicus te bezoeken. Hier kunnen wij misschien op den kouden grond 

 reeds enkele vreemde planten zien bloeijen. Ongetwijfeld staan de Helle- 

 borussen reeds in bloei. En dan daar ginds nabij den vijver het grasperk 

 onder de groote Wellingtonia gigardea , dat is de plaats van Eranthis hye- 

 malis. Ja wel , daar komt hij reeds te voorschijn. Nog eenigen tijd en 

 het gansche grasperk zal geel gekleurd zijn door dat aanminnige plantje. 



Eerwaarde , gastvrije Hortus botanicus van Amsterdam ! Ontvang hier 

 in het voorbijgaan een woord van hulde van een uwer beste vrienden. — 

 Reeds als spelend kind heb ik u eene plaats in mijn hart gegeven. Later , 

 in ernstiger stemming heb ik u teruggevonden en toen hebt gij mij met open 

 armen ontvangen. Hoe dikwijls heb ik in uwe bloemrijke dreven de beval- 

 lige Lente zien geboren worden en den eerbiedwaardigen Herfst zien sterven! 

 Hoe dikwijls heb ik mij verlustigd in den aanblik van uwe sneeuwwitte 

 crocussen met saffraankleuiigen stamper , hoe dikwijls eerbiedig het hoofd 

 gebogen voor den onzigtbaren Denker tegenover de grillige orchidcën , de 

 fijne varens en de statige palmen van uwe kassen ! Hoc dikwijls van 

 vermoeij enden arbeid uitgerust in het lommer van uwen vaderlijken 

 kastanjeboom! Thans scheidt ons een groote afstand en kan ik u niet 

 dan in verbeelding bezoeken. Maar vergeten, dit zal ik u nimmer. 



