300 MEDEDEELINGrEN OMTRENT DE FLORA VAN AMSTERDAM. 



toeroeijen. Welwillendheid is toch een goed ding in de wereld. 

 En . . . ..de liefde voor het dagelijksch brood is het ook ! 



!Na den man een paar sigaren en eenig geld gegeven te hebben , wan- 

 delen wij den Eingdijk af. Op dit oogenblik is er weinig voor ons te 

 vinden. In het voorjaar groeijen hier Ajuga reptans , Pijnpinella magna , 

 Luzula campestris , Tragopogon' s , een kleine vorm van Ornithogalum 

 umhellatum en aan den zeekant Valerianella solitaria benevens eenige 

 Carices. In de weilanden langs den Ringdijk groeijen Veronica serpyl- 

 lifoUay en zoo ik mij niet vergis, Gnaphalium silvaticmn. 



We zijn den Eingdijk ten einde en bevinden ons vlak voor het Tol- 

 huis. Laat ons er binnengaan. ]S"a zulk een togt zal een flink glas 

 schuimend bier ons gewis welkom zijn. De glazen zijn spoedig ge- 

 vuld en even spoedig leeggedronken. Het bier is goed , maar al ware 

 het zulks niet, we zouden er niet over klagen. De botanist met 

 welgevulden koker is niet moeijelijk ! vooral niet als zijn bier door 

 vrolijken kout gekruid wordt. — We zijn genaderd tot het eind van 

 onzen togt en begeven ons de Meer in. Misschien is het nog licht genoeg 

 om Pastinaca sativa en , langs den slootkant, Bidens tripartita en cernua (?) 

 te onderscheiden. We kunnen ze naauwelijks zien, want de zon, straks 

 nog als een vuurroode bol boven de kim zigtbaar , heeft zich ver- 

 scholen en plaats gemaakt voor een rooden weerschijn. Straks is het 

 zoo goed als donker. Hoe stil , hoe vreedzaam is de natuur ! De vogels 

 zijn stom , en we hooren naauwelijks een geluid , behalve het eentoonig 

 gedreun van de kwakende bewoners onzer vele slooten geaccompagneerd 

 door het schel gekras van den veldkrekel. Uit de verte weerklinkt het 

 dof geloei van eene koe of het geblaf van een hond. 



Het wordt al donkerder en donkerder. Onze sigaren werpen een 

 rooden gloed voor zich uit. Ginds , aan de kim vertoont zich een rood 

 licht , een vreugdevuur of zoo iets. 't Is een fraai gezigt ! — Zoo is 

 dan de dag ten einde. Hij zal ons lang in het geheugen blijven. In 

 onze herbariën toch laat hij een kostbaar aandenken achter. 



En nu aan den arbeid, 't Huis wacht ons de taak, onze vondsten 

 naauwkeurig te bezien, te bestemmen en „in te leggen" — ^). 



') » Inleggen" is eene uitdrukking, die sommige botanici bezigen voor de verrig- 

 ting om de planten tusschen papier te droogen te leggen. Wie denkt hier niet 

 aan het »inmaken" van de Hollandsche huismoeders! 



