310 DE WEEKEN €rODS. 



nam ik later, dat hij reeds als kind eenen gróoten lust tot teekenen 

 toonde. De natuur had den knaap zonder handen tot schilder bestemd , 

 en het werk zijner voeten voorziet in zijn onderhoud. 



Men meene niet , dat ik met overdrijving van dezen kunstenaar spreek. 

 Op eenigen afstand van de plaats , waar hij aan zijne copie bezig was , 

 bevond zich een andere schilder , die ook eene schilderij van ktjbens 

 (no. 280, La Vierge au perroquet) copiëerde, maar welk een verschil! 

 De hand was hier ver beneden den voet. 



De mensch is , het is eene geliefkoosde stelling van de wijzen dezer 

 dagen, de mensch is mensch door zijne bewerktuiging. Een weinig 

 minder hersenmassa , een geringer aantal windingen der groote hersenen , 

 of misschien wel wat minder phosphorus , zou hem tot den rang eens 

 redeloozen diers doen afdalen , en de hand , het organon organorum , 

 maakt den mensch tot kunstenaar. 



Daarom is mij ook mijn laatst bezoek van het museum te Antwerpen 

 onvergetelijk. Ik vond er eenen volmaakt ontwikkelden mensch zonder 

 handen , en die zijne voeten gebruikte , gelijk wij onze handen , en toch 

 ook het gebruik der voeten als voeten niet verloren had {„je fais de 

 bonnes promenades'^ zeide mij de heer felu) , een' man , die met zijne 

 voeten zijn baard scheert , en met zijne voeten zijn brood eet , en met 

 zijne voeten zijn brood wint. 



Er is door Gods goedheid voor alles eenige vergoeding ; de schilder 

 EELU is niet ongelukkig ; geen enkel woord in ons gesprek heeft mij dien 

 indruk gegeven ; hij is erkentelijk voor hetgeen hij door langdurige in- 

 spanning , maar ongetwijfeld ook door Gods goedheid , verkregen heeft. 

 Voor hen , wien ons berigt eenige belangstelling in den kunstenaar heeft 

 ingeboezemd , voegen wij hier alleen nog bij , dat eene welgelijkende 

 photographie , die bij den kunstkooper tessaro te Antwerpen te bekomen 

 is , den schilder voorstelt zijn eigen portret schilderende , terwijl de lin- 

 kervoet het palet houdt. Zoo zittende op eenen lagen stoel, zag ik 

 hem in het museum te Antwerpen werken. Gelukkig voor hem , dat 

 hij niet kortzigtig is , daar zijn werk zich natuurlijk op grooteren af- 

 stand van zijn oogen bevindt, dan bij eenen schilder, die de handen 

 gebruikt. 



Toen ik eelij verliet , kwamen mij de woorden van Christus te bin- 

 nen , die hij , bij het zien van eenen blindgeborene , waarop Zijne dis- 

 cipelen hem wezen , uitsprak : „Noch deze heeft gezondigd , noch zijne 



