OUDEEDOM DEE. BOOMEI. 



Dat boomen 1000, 2000 jaren oud kunnen worden , is bekend. Daar 

 dit gevoelen echter voor een deel op berekeningen steunt volgens de dikte 

 der boomen in vergelijking met de dikte van den jaarlijkschen aanwas 

 derzelfde soorten ^) en men juist niet bepaaldelijk 2000 jaarkringen aan 

 éénen stam geteld heeft , is het niet onbelangrijk aanteekening te houden 

 van tellingen, die werkelijk hebben plaats gehad. Om die reden deelen 

 wij aan de lezers van het Alhum mede , dat in de Comptes re?idus van 

 de Fransche Akademie , deel 63 , no. 1 , overgenomen in de Botanische 

 Zeitung van 1866, p, 348, zoodanig berigt voorkomt, afkomstig van 

 EDMijND DE LA EUE , die in Kalifomie op de vooraf wel geëffende 

 dwarsche doorsnede van een door storm afgebroken stam van eene oude 

 Wellingtonia of Sequioa gigantea , (waarover men zie het Alhum der 

 Natuur, 1859, bl. 321—322 en 1862, bl. 224,) op een strook papier 

 de jaarkringen heeft afgeteekend en door telling een cijfer verkreeg van 

 1234 jaarkringen in een stam , die , op 6 voeten hoogte van den grond 

 een omvang had van 26 voeten , 5 duimen en 9 lijnen , Engelsche maat. 

 Hij maakt uit deze telling op , dat vele berigten uit Amerikaansche 

 Dagbladen, die van eenen ouderdom van eenige duizenden jaren spreken, 

 zeer overdreven zijn. 



Dat overigens boomen zeer oud kunnen worden , laat zich zeer goed 

 begrijpen uit de omstandigheid , dat de meest noodige deelen van een 

 boom jaarlijks geheel nieuw worden voortgebragt , namelijk de wortel- 

 vezels , die de sappen uit den grond inzuigen, het jonge hout, waar- 

 door die sappen in den stam opstijgen , de bladen , waarin zij tot voe- 

 dende sappen verwerkt worden en een laag bast , waardoor die voedende 

 sappen nederdalen om de bestaande deelen te onderhouden en nieuwe 

 te vormen. 



"Waar dus de vier voor den omloop der vochten en de voeding noodige 

 deelen telken jare geheel nieuw zijn , is er moeijelijk een grens aan den 

 levensduur der boomen aan te wijzen. 



V. H. 



') Zie Bijdragen tot de Natuurkundige Wetenschappen, III, berigt, bl. 314 en 

 VII, berigten, bl. 38—44 en 156—157. 



