322 DE MAMMOUT. 



eene reeks van andere olifantach.tige dieren , die achtereenvolgens geleefd 

 hebben en uitgestorven zijn , evenals later de Mammout. 



Wij kennen het bestaan dier uitgestorven soorten alleen door de over- 

 blijfselen , welke zij in den bodem hebben achtergelaten en die meestal 

 op meer of minder toevallige wijze worden aan het licht gebragt. l^u 

 is er geen dezer zoogenaamde voorwereldlijke dieren , waarvan men zoo 

 talrijke overblijfsels gevonden heeft als van den Mammout , en tevens 

 geen , welks overblijfselen door den goeden , ja , in enkele gevallen 

 schier volkomen staat van bewaring, waarin zij verkeeren, ons beter 

 veroorloven een geheel beeld van het dier zelf te ontwerpen. Yeilig 

 kan men beweren, dat, al is onze kennis van dit opmerkelijke dier 

 nog niet geheel volledig , en al blijven eenige vraagstukken daaromtrent 

 nog onopgelost , wij toch van dit schepsel , welks soortgelijken reeds 

 voor vele duizende jaren hebben opgehouden te bestaan, meer weten, 

 dan van menig thans levende diersoort. 



Het kan trouwens niet anders, of het vinden van overblijfselen van 

 een 53«oo reusachtig dier als de Mammout geweest is , moest reeds vroeg 

 de aandacht wekken. Door plinius ^) weten wij , dat theopheastüs , 

 die een leerling van aeistoteles en een tijdgenoot van alexandee, den 

 grooten was , in een verloren gegaan geschrift melding heeft gemaakt 

 van wit en zwart ivoor , dat uit den grond werd opgedolven. Wel is 

 waar , laat hij er op volgen , dat beenderen in den grond gevormd wor- 

 den en dat men er ook „beenige steenen" in aantreft , maar zulke dwa- 

 lingen zijn vergeeflijk, wanneer men bedenkt , dat nog vele eeuwen later, 

 ja tot vóór een betrekkelijk korten tijd, velen zelfs, die zich geleerden 

 noemden , het bestaan van uitgestorven wezens geheel ontkenden en 

 liever hunne toevlugt namen tot allerlei uit de lucht gegrepen gissingen 

 en inderdaad dwaze en ongerijmde verklaringen , dan eenvoudig voor 

 waarheid te erkennen wat hunne zintuigen hun leerden , alleen omdat 

 dit in strijd was met eenmaal opgevatte en algemeen gangbare meeningen. 



Inderdaad werden aanvankelijk de hier en daar in Europa gevonden 

 groote beenderen , die niet wel als afkomstig van een der daar thans 

 levende dieren konden worden beschouwd , voor overblijfselen van reuzen 

 gehouden. Herhaaldelijk wordt in geschriften uit de 16de en 17de eeuw 



') Hisioria naturalis , Lib. XXXVI, Cap. XVIII. » Theophrastus auctor est, et 

 ebur fossile candido ex nigro colore inveniri , et ossa e terra nasei, invenirique lapides 

 osseos." 



