DE MAMMOUT. 323 



daarvan gewag gemaakt. Ik wil slechts een paar voorbeelden aanhalen. 



In 1613 vond de chirurgijn mazijeiee op den linkeroever der Rhone , 

 beneden Lyon , bij het kasteel Chaumont , een aantal groote beenderen 

 en tanden. Hij begroef deze weder en plaatste er een zerk boven , met 

 het opschrift „teutobochus eex." Daarop werden de beenderen op nieuw 

 door hem opgegraven en nu reisde hij er Prankrijk mede rond , ze aan 

 het geloovig publiek vertoonende als de overblijfsels van teutobochus, 

 den koning der Kimbren , die tegen maeius gestreden heeft. Hij zoude 

 een reus zijn geweest van 25^ voet lengte , met eene schouderbreedte 

 van 10 voet en een hoofd van 5 voet. In onzen tijd zoude zulk een 

 beweren , zelfs bij eenen eenvoudigen werkman , die de lagere school 

 bezocht heeft, met een ongeloovig hoofdschudden worden ontvangen. 

 Niet alzoo in het begin der 17de eeuw. Mazueiee kwam met zijn 

 koning ook naar Parijs. De regerende koning , loeewijk XIII , bezag 

 de overblijfselen van zijnen reusachtigen voorganger met groote belang- 

 stelling. Het publiek volgde zijn voorbeeld en mazueiee deed goede 

 zaken. Nu echter ontstond er onder de leden der geneeskundige facul- 

 teit te Parijs een levendige strijd. Een hunner , eiolan , die Medicinae 

 professor was , schreef eene Gigantomachie en eene Oigantologie. De 

 laatste begint met de vraag, of adam al dan niet een reus is geweest 

 en eindigt met eene verhandeling over de dwergen. Hij verklaart niet 

 aan reuzen te gelooven en dat hij de gevonden overblijfselen van den 

 vermeenden teütobochx^s houdt voor natuurspelingen , er echter bijvoe- 

 gende , dat zij mogelijkerwijze ook wel olifantsbeenderen konden zijn. 

 Dat beweren wekte den toorn van zijnen ambtgenoot habicot , die 

 Chirurgiae professor was en in twee lijvige verhandelingen, eene Gigan- 

 tosteologie en eene Antigigantologie , de waarheid van het bestaan van 

 reuzen te bewijzen zocht. 



Vele jaren later had de blaiistville gelegenheid dezelfde beenderen 

 te onderzoeken , die sedert bewaard waren geworden in een museum 

 te Bordeaux. Hij herkende er in de overblijfsels van een Mastodon, 

 een olifantachtig dier, dat nog vroeger dan de Mammout in Europa 

 geleefd heeft ^). 



Ook in andere landen bestond dezelfde dwaling. Tijdens koningin 

 ELISABETH wcrdcn in Engeland desgelijks zulke groote beenderen voor 



') Annales du Museum y 1835, ea zijne Osteologie comparJe , Art. Mastodontes, 



21 



