DE MAMMOUT. 327 



vuldigheid en den kritischen geest , waarmede de in zoo velerlei opzig- 

 ten uitstekende witsen de bouwstoffen voor zijn groot werk verzameld 

 en bewerkt heeft. 



Inderdaad is alles , wat in dit berigt is medegedeeld , door latere 

 nasporingen niet alleen bevestigd , maar ook de beide daarin geopperde 

 hypothesen om rekenschap van de verschijnselen te geven , zijn in het 

 wezen der zaak , — indien men namelijk , in de plaats van den toen 

 voor algemeen gehouden zoogenaamden zondvloed , waterstroomen leest , 

 nog dezelfde , welke ook heden ten dage ter verklaring van dit zon- 

 derlinge voorkomen van olifantsbeenderen op zoo hooge noordelijke 

 breedte worden ingeroepen. 



Het tweede berigt omtrent de Siberische Mammout's-beenderen is 

 desgelijks afkomstig van eenen onzer landgenooten , namelijk e, tsbrants 

 IDES, die in 1692, dus in hetzelfde jaar, waarin het werk van witsen 

 verscheen , als afgezant van den Czaar peter alexewitz , later meer 

 algemeen bekend onder den naam van peter den Grooten , over Siberië 

 en Tartarye naar China reisde en in 1710 het verhaal zijner driejarige 

 reis uitgaf. Daai-in (bl. 31) vindt men vooreerst, naauwkeuriger dan 

 door wiTSEiiT , de plaatsen aangegeven , waar zulke tanden en beenderen 

 gevonden worden, t, w. „aan de vloeden Jenize, Trugan , Mongam- 

 sea, Lena en bij Jakutskoi tot aan de IJs-zee," waarbij hij tevens 

 vermeldt , dat „als in 't voorjaar 't Ys in dezen vloed (de Lena) open- 

 „breekt , door zulk eenen sterken ysgang , wegens het hoog opgezwollen 

 „water , de zeer hooge oevers afgespoelt , en geheele stukken aarde van 

 „de bergen afgebroken worden die naar beneden vallen ; en alsdan 

 „openbaaren zich in d' aarde, bijna tot den grond bevroren , als ze lang- 

 „zaam ontdooit, zodanige geheele dieren, ook bloote tanden." Daarop 

 laat hij volgen : „ Ik heb een persoon met my gehad naar China , die 

 „jaarlyks uit geweest was om deze beenen op te zoeken ; deze heeft 

 „my, voor de zekere waarheit, verhaalt, hoe hy eens met zyne met- 

 „ gezellen een kop van zodanig een dier gevonden had, dat uit zulk 

 „eene afgevallene bevrorene aarde te voorschyn was gekomen. Zoo haast 

 „ zy dien open deden , bevonden zy het vleesch meestendeels verrot ; zy 

 „hadden de tanden ; die recht , gelyk de Elephants- tanden , voor uit 

 „den muil stonden, niet zonder moeiten uitgebroken, als ook ccnige 

 „beenen van den kop , en zyn eindelyk tot eenen voorsten voet geko- 

 „men , dien zy afgehouwen hadden , en een lid daarvan in de stad 



