DE MAMMOUÏ. 329 



In het jaar 1799 bevond zich een Tungusisch opperhoofd, ossip 

 SCHUMACHOW geheeten , op eenen togt naar de kusten der IJszee , toen 

 hij aan den hoogen oever van het eiland of schiereiland Tamut , gele- 

 gen op bijna 72' N.Br. nabij een der oostelijke monden van de rivier 

 de Lena , die aldaar een groot , in zee uitpuilend delta vormt , een 

 voorwerp ontdekte , dat hij aanvankelijk niet goed kon herkennen , in 

 weerwil dat hij op eene rots klom om het beter te kunnen zien. In het 

 volgende jaar zag hij het meer uitsteken , maar kon nog niet waarne- 

 men, wat het eigenlijk was. Eerst in het derde jaar, dus in 1801 , 

 bleek het een Mammout te zijn, waarvan reeds eene zijde geheel ont- 

 bloot was , terwijl bovendien een der stoottanden zigtbaar was geworden. 

 Hij deelde nu deze ontdekking aan zijn huisgezin mede , doch dit , wel 

 ver van zich daarover te verheugen , werd daardoor zeer beangst ge- 

 maakt, omdat onder de bevolking het bijgeloof heerscht , dat zulk 

 eene ontdekking den ontdekker met eenig ongeluk bedreigt. Schuma- 

 CHow zelf deelde zoozeer in die \'Tees , dat hij werkelijk daardoor eene 

 zware en langdurige ziekte bekwam. Hij bezocht de plek in geene 

 twee jaren , maar eindelijk overwon de hebzucht de vrees , en toen 

 hij, in 1804, wederom een bezoek aan zijnen Mammout bragt , bevond 

 hij , dat deze door het smelten van het ijs naar beneden op een zand- 

 bank was gegleden. Nii zaagde hij hem de stoottanden af en ruilde 

 die in tegen koopwaren , ter waarde van 50 roebels. 



Twee jaren later, in 1806, bevond zich adams, die als botanicus 

 GOLOWKIN vergezelde , op diens gezantschapsreis naar China , te Jakutsk. 

 Aldaar vernam hij , dat men aan den mond der Lena een Mammout 

 met huid , haar en inwendige weeke deelen gevonden had en reisde . 

 dadelijk daarheen. Doch op de plaats aangekomen , vernam hij , dat 

 de lakuten in den tusschentijd hunne honden met het vleesch hadden 

 gevoed , terwijl ook wolven en andere roofdieren daarvan hun deel 

 hadden genomen. Hij vond derhalve weinig meer dan het skelet , 

 waaraan echter reeds een voorpoot ontbrak. De beenderen waren nog 

 door gewrichtsbanden verbonden. De huid van den kop was verdroogd 

 en aan het eene oor bevond zich nog een bundel haar. Aan het linker 

 oog was nog de pupil te onderscheiden. De snuit en het grootste 

 gedeelte van den staart ontbraken. Aan de zijde , waarop het dier 

 lag, bevond zich nog de huid, die met lang en digt haar bekleed 

 was. Yan die huid nam hij een groot stuk , dat zoo zwaar was , dat 



