DE MAMMOUT. 333 



steeds hoogst wensclielijk blijft , dat geene gelegenheid tot nader onder- 

 zoek verzuimd worde , zoo kan men toch uit die gezamenlijke berigten 

 de zekere gevolgtrekking afleiden , dat de ligchamen dezer dieren steeds 

 bedolven worden gevonden in de bevroren klei of modder in de nabijheid 

 der groote rivieren of van hare monden, en niet in het ware ijs, zooals 

 het ten dien aanzien gebrekkige verhaal van adams , die trouwens zijnen 

 Mammout niet meer op de oorspronkelijke plaats zag , zoude doen ver- 

 moeden. Een tweede punt van groot gewigt voor de verklaring van de 

 wijze, hoe deze dieren op hunne vindplaats geraakt zijn, is, dat, vol- 

 gens verscheidene overeenstemmende berigten ^) , hunne lijken oorspron- 

 kelijk steeds regtop zouden staan. Dit verklaart ook het bovenvermelde 

 sprookje, dat nog tot op den huldigen dag, evenzeer als in de dagen 

 van wiTSEN en tsbeants ides, bij de lakuten en Tungusen in omloop 

 is, dat namelijk de Mammout, op de wijze als de Mol, onder den 

 grond leeft en graaft , en waaraan het zelfs zijn naam , die ongeveer 

 zooveel als aarddier beteekent , zoude te danken hebben^). 



"Wat voorts de wijze betreft, waarop die Mammoutlijken aan het 

 daglicht komen , schijnt ten volle bevestigd te worden wat reeds ysbkants 

 IDES daaromtrent heeft medegedeeld , dat dit namelijk geschiedt bij ijs- 

 gang , door het daarmede gepaard gaande afbrokkelen der oevers , die 

 tot op eene zeer aanmerkelijke diepte uit bevroren aarde bestaan. Daar- 

 door worden de ligchamen , die soms op eene tamelijke hoogte boven 

 het riviervlak gelegen zijn, allengs ontbloot en er ontstaat ook wel een 

 aardval , waarmede zij dan tevens naar beneden glijden of storten. 



Veel talrijker dan geheele lijken , worden afzonderlijke beenderen en 

 tanden van den Mammout in Siberië gevonden. Die talrijkheid is zoo 

 groot , dat fossiel ivoor sedert lang een belangrijk Siberisch handelsarti- 



') Brandt, Bulletin, X, p. 114. 



^) De Russen noemen het dier thans niet Mammout , maar algemeen Mamont. 

 Eerstgenoemde naam wordt het eerst in het boek van witsen gevonden en heeft zich 

 waarschijnlijk van daar uit door westelijk Europa verbreid. Ysbrants ides schrijft 

 Mammut, dat echter wel op gelijke wijze zal moeten worden uitgesproken. Brandt 

 (1. c. p. 94) wil nu den naam Mamont voor Mammout in de plaats stellen en noemt 

 de soort zelfs Elephas mamonteus. Yon b.veh (1. c. p. 2-58) daarentegen meent , dat 

 toch mogelijk de echte Siberische naam Mammout of Mamut kan zijn , omdat Ma 

 in vele Finsche talen aarde en mut mol beteekent. Yoorloopig is derhalve in elk 

 geval eene naamsverwisseling niet geraden , al ware het niet reeds op zich zelf ver- 

 keerd om een algemeen gebruikelijkcn naam door een anderen te vervangen en daar- 

 door aanleiding tot verwarring te geven. 



