334 DE MAMMOUT. 



kei is. Eeeds Chinesche schrijvers uit de 5de eeuw vermelden het. 

 Vooral door de reizen van pallas en de latere van hedenstköm , eeman^ , 

 WEANGEL en middendoeff is de verspreiding dier fossiele olifantstanden 

 tot op zeer hooge noordelijke breedten , ook op de eilanden , die , be- 

 noorden de Siberische kust, in de IJszee gelegen zijn, nader bekend 

 geworden. In het algemeen schijnt men zelfs te moeten aannemen , 

 dat het aantal der in den bodem bedolven liggende tanden van het 

 zuiden naar het noorden toeneemt , ofschoon (volgens hedensteöm) daar- 

 entegen de betrekkelijke grootte en het gewigt der tanden en beenderen 

 in gelijke mate afneemt, naarmate men noordelijker komt^). 



Het beroemdst zijn als vindplaats van Mammoutsbeenderen en tanden 

 de Ljachowsche eilanden , gelegen op ongeveer 74" ]S".Br. tusschen de 

 monden van de lana en de Indigirka. Zij hebben hunnen naam ont- 

 vangen naar eenen Siberischen koopman , Ljacnow , die zich wegens 

 handelszaken in Maart 1770 aan de kaap Swiitoj lü^oss bevond , eneene 

 kudde rendieren zag , die over het ijs uit het noorden kwamen. Daar- 

 uit maakte hij op , dat er in die rigting land moest gelegen zijn en 

 besloot er zoo mogelijk heen te gaan. "Werkelijk ontdekte hij op eenigen 

 afstand van de kust twee eilanden. Hij verzocht van de Russische re- 

 gering het privilegie om daar te jagen en naar Mammouts-beenderen te 

 graven , hetwelk hem vergund werd. 



Deze ontdekking werd voor hem een ware goudmijn. Yolgens de 

 uitdrukking van personen , die later deze eilanden bezochten (de koop- 

 man PEOTODiAKOisrow CU de burger sannikow , die in 1808 hedensteöm 

 op zijn togt naar die eilanden vergezelde) zoude de bodem van het eerste 

 der Ljachowsche eilanden schier uit louter fossiele beenderen en tanden 

 bestaan. Daaraan sluit zich een zandbank , die na eiken storm nieuwe 

 overblijfselen vertoont , waaruit men besluit , dat ook de omringende 

 zeebodem vol Mammout-tanden is. Op een dezer eilanden is een meer 

 met hooge oevers , die hier en daar gedurende den zomer instorten , 

 wanneer de bevroren aarde , waaruit zij bestaan , door de zonnewarmte 

 ontdooid wordt. Alsdan worden geheele hoopen van goed bewaard ivoor 

 met beenderen van Mammouten , Ehinocerossen en groote Buffels (waar- 

 schijnlijk Muskus-ossen) zigtbaar. 



Nog noordelijker dan de Ljachowsche eilanden , op 75^ tot 76° , lig- 



') F. V. WRANGEL , Rctse lüngs der Nordküste von Sibirien, Berlin 1839, p. 117. 



