344 DE MAMMOUT. 



waarschijnlijk was , toen zijne kudden in de Siberische en Europesche 

 wouden ronddoolden. 



In algemeen voorkomen moet de Mammout een olifantachtig dier ge- 

 weest zijn , doch van nog plomperen vorm dan de hedendaagsche oli- 

 fanten. Al de skeletdeelen , vooral die der pooten , zijn zwaarder , 

 dikker in verhouding tot de lengte , dan dezelfde deelen van den Indi- 

 schen of Afrikaanschen olifant. De kop , vooral zijn voorste gedeelte 

 waar de stoottanden uitsteken , was meer verlengd , het voorhoofd tus- 

 schen de oogen breeder en dientengevolge stonden de oogen zelve , die 

 even klein waren als bij de tegenwoordige olifanten , verder van elkan- 

 der. Daarentegen was de onderkaak betrekkelijk korter en voorwaarts 

 minder spits. De ooren hadden de gedaante van die van den Indischen 

 olifant , maar stonden iets nader bij de oogen en waren veel kleiner , 

 korter en smaller en geheel behaard , terwijl langs den bovenrand iets 

 langere en stijvere haren stonden en daar een soort van haarpluim 

 vormden. De snuit schijnt, volgens de daarvan door ooggetuigen gege- 

 ven beschrijving, weinig van die des Indischen olifants verschild te 

 hebben. De stoottanden , die in het algemeen in grootte die der thans 

 levende olifanten ver overtroffen, vormden aan hunne inplanting een 

 scherpen hoek en weken vervolgens sterk uiteen. Zij keerden zich eerst 

 buitenwaarts , vervolgens bogen zij zich voor- en bovenwaarts om , zoo- 

 dat hun uiteinde achterwaarts naar de schouders gerigt was. Bovendien 

 zijn zij min of meer spiraalsgewijs gedraaid. De grootte van den kop 

 en de geweldig zware stoottanden doen een zeer sterken nekband ver- 

 onderstellen. Het achterste gedeelte van den rug was daarentegen be- 

 trekkelijk iets lager dan bij den Aziatischen olifant. De buik hing tot 

 op de knieën af. De staart , waarvan men echter het volledig getal 

 wervels niet kent , was vermoedelijk zoo lang als die van de Indische 

 soort. 



Het meest in het oogvallend verschil met de nog levende soorten 

 was echter de haarbekleeding van- den Mammout. Gelijk men weet , 

 hebben de Indische en Afrikaansche olifanten eene blaauwgrijze huid , 

 die grootendeels naakt is en slechts hier on daar eenige korte , spaar- 

 zame haren vertoont. Alleen de staart eindigt , althans in den jeugdigen 

 toestand , in een pluim van stijve haren. De Mammout daarentegen 

 was over zijn geheele ligchaam digt behaard. Men kan bij hem drieërlei 

 soort van haar onderscheiden. Vooreerst was het ligchaam bedekt met 



