356 • DE MAMMOUT. 



slijtvlakte steeds veel minder ruw en meer effen is. Hieruit mogen wij 

 althans dit besluit afleiden : dat , wat dan ook het hoofdvoedsel van den 

 Mammout moge geweest zijn , dit uit minder harde planten en planten- 

 deelen zal bestaan hebben dan dat van eene der levende soorten van 

 Olifanten. 



Ook waren zijne gekrulde stoottanden voor het ontwortelen van boo- 

 men , waartoe zich de Afrikaansche , zeldzamer de Indische olifant , 

 daarvan bedient, geheel ongeschikt. "Waarschijnlijk gebruikte hij deze 

 als haken om de takken van boomen naar zich toe te halen , teneinde 

 de jeugdig^ uitspruitsels te bereiken , waartoe de tegenwoordige olifan- 

 ten alleen hun snuit kunnen aanwenden. 



"Wat men van de flora van Europa gedurende het diluviale tijdperk 

 weet , bewijst , dat deze toen weinig van de hedendaagsche verschilde 

 en onder de boomen zijn er verscheidene, waarvan men vermoeden kan, 

 dat zij aandeel hadden aan de voeding van den Mammout , terwijl bo- 

 vendien gras- en rietsoorten daartoe ook rijkelijk kunnen hebben bijge- 

 dragen. 



Gedurende den winter moge hij een eenigzins kommerlijk bestaan 

 hebben geleid, maar waar het niet ontbrak aan voedsel voor Herten 

 en andere groote plantetende dieren , mag men aannemen , dat er ook 

 genoeg was om zijn leven te onderhouden, totdat de lente weder de 

 boomen met jeugdig groen bedekte. 



Grooter echter wordt de zwarigheid , wanneer men het oog vestigt op 

 Siberië. Alleen de naam van dit land wekt een beeld van koude en 

 dorheid , en men kan zich tor naauwernood voorstellen , dat daar men- 

 schen en dieren nog voedsel genoeg vinden om kommerlijk te blijven 

 bestaan. Dit beeld is echter verre van geheel juist te zijn. Zuidelijk- 

 Siberië is integendeel een vruchtbaar land , met uitstekende weidegron- 

 den en akkervelden en bosschen van zeer grooten omvang , die zich 

 uitstrekken langs de oevers van de talrijke groote rivieren , die dit 

 land van het zuiden naar het noorden doorsnijden, om zich in de 

 IJszee uit te storten^). Die bosschen stemmen, wat de hen zamen- 

 stellende gewassen betreft , na overeen met die van noordelijk Midden- 

 Europa. Hooger op vermindert echter die boschrijkdom , ook het getal 

 van boomsoorten neemt af; berken- en larixboomen blijven eindelijk 



') Zie onder anderen wrangel , licise , I, p. 133. 



