DE MAMMOUT. 359 



hooge noordelijke breedten nog planten groeijen , die thans in die stre- 

 ken onmogelijk meer bestaan kunnen, en waren derhalve de levensvoor- 

 waarden voor die dieren aanwezig , welker bestaan aan dat van zulke 

 planten gebonden is. 



Er zijn trouwens ook eenige feitelijke bewijzen voor den vroegeren 

 boschrijkdom van noordelijk Siberië. 



Zoo vond HEDEisrsTEÖM ^) op zijne reis door de met rendieren-mos be- 

 groeide steppen (aldaar Tundra geheeten) van IS'oord-Siberië , ver van 

 alle tegenwoordige bosschen , in de steile zandoevers van meren en 

 rivieren groote , volkomene berkenstammen met hunne schors , takken 

 en wortels. Uitwendig schijnen zulke boomen in de aarde goed bewaard 

 te zijn , doch wanneer men hen uitgraaft , dan bevindt men , dat zij 

 geheel vergaan zijn. Hij voegt er bij , dat de eerste levende berken- 

 boom en thans 3' zuidelijker worden gevonden en dan nog slechts als 

 kleine , struikachtige boompjes. 



Dezelfde ^) deelt mede , dat het meer Chostag , hetwelk midden in die 

 steppen op eenen afstand van 115 werst (ongeveer 23 uren gaans) van 

 de zee en 80 werst (16 uren gaans) van het naaste bosch is gelegen, 

 jaarlijks in den herfst eene groote menigte houtspaanders uitwerpt , 

 waarmede de oever op vele plaatsen ter hoogte van een arschin (0,74 

 Ned. el) en meer bedekt is. Tusschen de grootere en kleinere hout- 

 stukjes bevonden zich korrels van eene harsachtige , doorschijnende , 

 tamelijk harde stof, die veel op gom gelijkt en evenals barnsteen brandt, 

 zonder echter den aangenamen reuk van dezen te verspreiden. Zij riekt 

 veeleer bij het branden als hars en is waarschijnlijk ook wel niet anders 

 dan verharde hars van larixboomen. 



Welligt is het dezelfde stof, welke , volgens von middendoefp ^) , langs 

 de kusten der Aleutische eilanden in de JBehringzee , langs die van 

 Kamschatka en voorts meer westelijk langs de Siberische kust tusschen 

 de monden der lenisei en de Obi op het strand wordt geworpen. 

 Hij noemt deze stof barnsteen , doch voegt er bij , dat zij nimmer in 

 groote stukken , maar steeds als kruim voorkomt. De grootste korrels 

 hebben slechts de grootte van een erwt. Hoe dit zij , meer dan waar- 

 schijnlijk is het , dat die stof van Coniferen afkomstig is , hoewel dan 



') Zie WRANGEL, Reise^ p. 118. 



») Ibid. p. 107. 



') Petermann's Geographische Mittheilmffen, 1866, VIII, p. 308. 



