DE MAMMOUI. 361 



zijn'), maar in andere zijn zonder eenigen twijfel de overblijfselen van 

 elders aangevoerd. Dit kan in de eerste plaats geschieden door sterke 

 ■waterstroomen, en het is meer dan waarschijnlijk, dat op die wijze 

 beenderen van Mammouten , die men in holen , in kalkgebergten op zeer 

 vele punten van Europa aantreft, op die wijze daarin geraakt zijn. 

 Gewoonlijk zijn dit ook kleinere fragmenten , die bovendien de blijken 

 dragen van door het water te zijn voortgerold , iets dat daarentegen 

 geenszins het geval is bij het meerendeel der beenderen , kiezen en 

 tanden, die uit den grond worden opgegraven of bij doorbraken toe- 

 vallig worden opgespeeld. De zoodanige vertoonen geen spoor van af- 

 schuring , die het gevolg van voortrolling zoude zijn , iets dat trouwens 

 bij zulke geweldig zware beenderen eenen buitengewoon krachtigen 

 waterstroom zoude vorderen. Bepaaldelijk kan ik aan de mij bekende 

 Mammoutsbeenderen , die in ons vaderland gevonden zijn , geen spoor 

 van zulk een rolling waarnemen. Hunne oppervlakte , met al de groo- 

 tere en kleinere oneiFenheden , kanten en kammen , vertoont zich nog 

 nagenoeg als in den verschen toestand. Daaruit mag men derhalve be- 

 sluiten , dat zij afkomstig zijn van dieren , die werkelijk den Neder- 

 landschen bodem betreden hebben en den dood gevonden hebben op of 

 nabij de plek, waar hunne beenderen worden aangetroffen. 



Anders is het met de oneindig talrijker overblijfselen , die gevonden 

 worden op de Ljachow- en Nieuw- Siberische eilanden. Het schijnt, — 

 ofschoon bepaalde berigten daaromtrent ontbreken , — dat de daar voor- 

 komende beenderen en tanden ook weinig door rolling of een langdurig 

 verblijf in water hebben geleden. Althans de stoottanden , die men 

 bijna een eeuw lang van daar haalt en in den Europeschen handel 

 brengt, zijn nog zoo frisch en gaaf, dat men hen voor de bewerking 

 van ivoren voorwerpen even goed gebruiken kan als de versche tanden 

 van hedendaagsche olifanten. 



Reeds boven (bl. 334) hebben wij doen opmerken, dat die tanden 

 meerendeels merkelijk kleiner zijn , dan die , welke zuidelijk , op het 

 vasteland van Siberië gevonden worden. Dit is een bewijs , dat die 

 tanden niet afkomstig kunnen zijn van dieren , welke op die plaats 



•) Waarschijnlijk zouden die gevallen zelfs nog menigvuldigcr blijken , wanneer er 

 meer acht werd gegeven op de aanwezigheid van nog andere skeletdeelen , dan die , 

 welke toevallig gevonden worden. Toen het opperarrabeen , waarvan boven (bl. 3;}G) 

 sprake was , met een paar ribben in 1835 uit eene zandbank in de Waal werd opge- 



