362 DE MAMMOUT. 



geleefd hebben. Het zoude toch hoogst onwaar? lijnlijk zijn , dat alleen 

 vrouwelijke en jonge dieren, van wie zulke kle. nere tanden afkomstig 

 zijn , den togt zoo ver noordwaarts hebben voortgezet en de grootere , 

 mannelijke Mammouten zouden zijn achter gebleven. Men weet inte- 

 gendeel , dat , bij de kudden der hedendaagsche olifanten , steeds een 

 of meer groote mannelijke dieren voorop gaan. Bovendien is het aantal 

 dier beenderen en tanden zoo verbazend groot , dat men wel gedwongen 

 wordt tot de erkenning , dat zij van elders zijn aangevoerd. 



Dit is dan ook door onderscheidene schrijvers^), die over dit onder- 

 werp gehandeld hebben , aangenomen , maar gewoonlijk onder inroeping 

 van sterke waterstroomen , waardoor die beenderen en tanden zouden 

 zijn medegesleept. 



Het komt mij echter veel waarschijnlijker voor , dat hier eene andere 

 wijze van vervoer heeft plaats gehad en wel door het ijs, Yolgens het 

 eenstemmig getuigenis van allen , die deze streken kennen , worden de 

 overblijfsels van Mammouten op het vaste land vooral aangetroffen in 

 den bodem in de nabijheid der groote rivieren , die Siberië van noord 

 naar zuid doorsnijden. Jaarlijks bevriezen deze rivieren en gedurende 

 den korten zomer ontdooijen zij weder en worden de ijs schollen naar 

 zee gevoerd. Wij nu, die bij ondervinding weten, welke magtige wer- 

 king dit afdrijvend ijs kan hebben, dat geheele zware boomen, die het 

 op zijn weg ontmoet , doorsnijdt en groote stukken grond van de dijken 

 langs den oever medesleept , kunnen ons eenigermate eene voorstelling 

 maken van hetgeen het ijs vermag , dat door een Siberischen winter 

 wordt voortgebragt. Die rivieren zijn niet tusschen dijken besloten , 

 maar zij stroomen langs oevers , die op verscheidene punten vrij hoog en 

 met bosch begroeid zijn. Het spreekt van zelf, dat, gelijk dit trou- 

 wens reeds door tsbeants ides (verg. bl. 327) uitdrukkelijk gezegd is, 

 die oevers daardoor afbrokkelen, dat de bestanddeelen des bodems en 



graven, werden daarbij nog eenige andere beenstukken aangetroffen, onder anderen 

 'een zeer groot beenstuk (een schedel of bekken?), doch dat men weder in de rivier 

 wierp, «omdat men het toch niet regeren kon." Had het werkvolk, dat daar aan 

 het graven was, geweten, dat vroeger door van marum , namens de Hollandsche 

 Maatschappij, eene som van 2800 gulden voor een enkelen schedel van den Mammout 

 betaald was , dan zoude het vermoedelijk wel beproefd hebben , of dat groote stuk 

 toch niet » te regeren" was. 



') Laatstelijk nog door sartorius von waltershausbn , in zijne aangehaalde 

 prijsverhandeling, p. 344. 



