DE MAMMOÜT. 363 



daarmede de daarin bevatte Mammout-overblijfselen alsmede de ontwor- 

 telde boomen op het ijs vallen en zoo naar zee kunnen worden gevoerd, 

 om elders op ondiepe plaatsen weder te worden nedergezet. Daar voorts 

 de draagkracht van het ijs niet onbeperkt is , zoo hadden natuurlijk de 

 kleinere tanden meer kans om tot op grooten afstand te worden mede- 

 gevoerd dan de grootere, die eenige honderde ponden wogen. Zoo 

 schijnen die merkwaardige verzamelingen van Mammoutsbeenderen en 

 tanden op de eilanden , benoorden de Siberische kust , allengs in den 

 loop der eeuwen ontstaan te zijn. Ik zeg „in den loop der eeuwen," 

 want de hoeveelheid aldaar verzameld ivoor is zoo verbazend groot, 

 dat er voorzeker een zeer aanmerkelijke tijd is noodig geweest om deze 

 op te stapelen niet alleen , maar ook om de groote veranderingen in den 

 loop der rivieren te doen plaats hebben , waarbij telkens nieuwe oevers 

 bloot kwamen, waaruit de daarin voorhanden, maar verspreid liggende 

 Mammoutsbeenderen door den ijsgang uitgeschuurd en als het ware op 

 eenige weinige verder afgelegen punten geconcentreerd werden. 



Zonder twijfel hebben lange reeksen van generatiën van Mammouten 

 elkander opgevolgd , alvorens de soort eindelijk uitgestorven is. Hoe 

 lang dit soortbestaan geduurd heeft , wanneer het heeft opgehouden , 

 dat zijn vragen, die zich niet met jaartallen laten beantwoorden. Maar 

 toch kunnen andere verschijnselen hier eenen , zij het dan ook gebrek- 

 kigen , maatstaf geven. 



Onder den naam van diluviale periode wordt eene voorzeker zeer 

 lange tijdruimte begrepen, in vergelijking waarvan de tijd, tot waar de 

 geschiedenis terug reikt , als zeer kort moet worden beschouwd. Gedu- 

 rende die diluviale periode grepen zeer groote veranderingen plaats, en 

 terwijl bij den aanvang daarvan Europa , xizië en Afrika nog groote 

 eilandengroepen waren , hadden zich op het einde daarvan de vastelan- 

 den gevormd , ongeveer in de gedaante zooals wij deze thans kennen. 

 Eigenlijk is dan ook de diluviale periode door geene scherpe grenzen 

 van de tegenwoordige of historische gescheiden. Beide gaan onmerkbaar 

 in elkander over, even als de schemering in den helderen dag. 



"Wat Europa betreft , zoo wordt het diluviale tijdvak eigenlijk nog in 

 drie tijdperken gesplitst, dat vóór, dat gedurende en dat na den zoo- 

 genaamden ijstijd. Eene menigte van verschijnselen toch , welker nadere 

 bespreking ons thans te ver zoude voeren , duidt aan , dat er eenmaal 

 een tijd geweest is, toen de gletschers van de Zwitsersche en Scandi- 



