368 DE MAMMOUT. 



„streken. Het sterft zoodra het aan de stralen van de zon of van de 

 „maan komt. Het is zeer dom en lui. Het heeft korte pooten , waar- 

 „door het moeijelijk loopt. Zijne oogen zijn klein en zijn hals gebogen. 

 „Bij eene overstrooming van de rivier Tan-schuann-tuy (in het jaar 1571) 

 „vertoonden zich vele tyn-schu in de vlakte ; zij voedden zich met wortels 

 „van de plant f u-Ma.'''' • 



In een mantschu-manuscript vond klapeoth het volgende : „ Het dier 

 „genaamd fin-schu , wordt alleen gevonden in de koude streken , aan de 

 „oevers van de rivier Tai-tunn-giann en noordelijker tot aan de IJszee. 

 „Het gelijkt op eene muis , maar is zoo groot als een olifant ; het vreest 

 „het licht en houdt zich onder den grond in donkere grotten op. Zijne 

 „beenderen zijn wit als ivoor, laten zich gemakkelijk bewerken en heb- 

 „ben geen spleten. Zijn vleesch is van eene koude natuur en zeer 

 „gezond." 



Blijkbaar wordt in deze berigten de Mammout bedoeld. Zeer waar- 

 schijnlijk echter is het , dat zij alleen berusten op denzelfden grond , 

 als de ook door jsticolaes witsen en ysbeants ides medegedeelde sprook- 

 jes, die in Siberië in omloop zijn aangaande een reusachtig onder den 

 grond levend dier, waartoe blijkbaar de van tijd tot tijd gevonden 

 Mammoutlijken hebben aanleiding gegeven. Mogelijk echter is het ook , 

 dat zij zich met oude overleveringen vermengd hebben, afkomstig van 

 eene bevolking, die den Mammout nog levend gekend heeft. 



Ter verklaring van het geheel verdwijnen van den Mammout als soort 

 van de aardoppervlakte heeft men verschillende oorzaken ingeroepen. 

 Zoo heeft men — en voorzeker teregt — de groote verandering , die 

 het klimaat van Siberië heeft ondergaan , waardoor inzonderheid de 

 winters veel kouder moeten zijn geworden , toegeschreven aan de alleng- 

 sche verheffing der gebergten van Midden-Azië en van den Ural. Het 

 kan ■ zijn , dat dientengevolge ook de plantengroei zoodanig veranderd 

 is , dat de Mammout , er zijn gewoon voedsel niet meer vindende , van 

 daar verhuisd is om eene beter voor zijn onderhoud geschikte streek op 

 te zoeken. Wat echter Europa betreft, zoo kan men bezwaarlijk inzien, 

 waarom een dier , hetwelk blijkbaar door zijne digte haarbekleeding 

 tegen den invloed der koude beschut was , daar niet even goed nog 

 heden ten dage zoude kunnen leven als in de diluviale periode. Nu 

 zijn er wel is waar nog tabijke andere oorzaken, waarvan het al of 

 niet blijven voortbestaan eener soort kan afhangen , — en de palae- 



