4 ALBUM DEE, NATUUR. 



Menschelüke overblijfselen in gronden van het diluviale tijdperk. — Wederom 

 zijn een paar nieuwe , vertrouwen verdienende feiten bekend geworden , 

 welke bewijzen , dat Europa in het t^dperk van Elephas primigenius bewoond 

 was. In de zitting der Fransche Akademie van den 22 Oct. j.1. , bood d'ar- 

 CHiAC eene mededeeling aan van den lieer paudel, secretaris van het 

 Genootschap van natuurlijke historie te Colmar, waaruit op nieuw de ge- 

 lijktijdigheid van den mensch in Europa met Elephas primigenius blijkt. 



In den loess , in den omtrek van Colmar , zijn namelijk een menschelijk 

 voorhoofdsbeen en een regter wandbeen gevonden , beide aan denzelfden 

 schedel behoorende , en op eenige schreden afstands vandaar de overblijf- 

 selen van een onbekend soort van Hert en een kies van Elephas primige- 

 nius. Al deze beenderen hebben gelijk fossiel voorkomen. Wat het terrein 

 betreft , zoo behoort het zonder eenigen twijfel tot den diluvialen loess , 

 en niets duidt aan , dat het ooit geremaniëerd is geworden. Voor zoo ver 

 men uit de beide gevonden beenstukken kan oordeelen , had de schedel , 

 waarvan zij afkomstig zijn , den dolichocephalen vorm. De gelaatshoek 

 wordt op slechts 65" geschat. 



Het tweede bedoelde feit ontleenen wij aan eene mededeeling van den 

 heer dupont aan de Belgische akademie. Genoemde heer doet namelijk 

 sedert eenigen tijd uitvoerige nasporingen in de grotten van de provincie 

 Namen , waartoe hem door het Belgische gouvernement een subsidie is 

 verstrekt. Een tweeëntwintigtal is reeds door hem doorzocht en in ver- 

 scheidene zijn hetzij overblijfselen van menschen of van menschelijke kunst- 

 vlijt gevonden. Zoo vond hij in eene grot , genaamd trou de la Naulette , 

 aan het riviertje de Lesse , dat zich in de Maas uitstort , met een been 

 van ElepJias primigenius een menschelijke onderkaak en eene menschelijke 

 ellep^p , overdekt door verscheidene stalagmiet-lagen. De kaak duidt op 

 een sterk prognathisme des schedels , zeer verschillend van den schedel- 

 vorm van alle thans Europa bewonende rassen. 



In eene andere grot , trou des Nutons de Gendron geheeten , werden de 

 overblijfselen van niet minder dan zeventien menschelijke skeletten ont- 

 dekt. Deze grot had vermoedelijk tot begraafplaats gediend. Hoewel nu, 

 blijkens de daarbij gevonden dierlijke overblijfselen , de menschelijke niet 

 van zoo oude dagteekening zijn als die in de vorige grot , zoo bewijst 

 echter de 60 centimeters dikke stalagmietlaag , die hen overdekt , dat de 

 sedert hunne begraving verloopen tijd van zeer langen duur moet zijn geweest. 



Voor verdere bijzonderheden verwijzen wij naar V Institut , 1866 , p. 374. 



Hg. 



Mikrocej'halen. — In de vergadering der Zwitsersche natuuronderzoekers. 



