30 ALBUM DE» NATUUX. 



Van de bovengenoemde onderfamiliën z^n de Sittacinae het algemeenst 

 verspreid. Van de Pittacinae komen alleen in Nieuvsr-Holland geene soor- 

 ten voor. Daarentegen is dit eiland met van Diemensland , Nieuw-Zeeland , 

 Nieuw-Guinea en de Molukken het uitsluitend gebied der Trichoglossinae 

 en der Plictolophinae. De Stringopinae zijn tot Nieuw-Zeeland beperkt. 

 Vroeger bewoonden zij echter ook de Chattam-eilanden. Ook op Nieuw- 

 Zeeland gaan deze zonderlinge Papegaai) en , die niet vliegen kunnen 

 hunnen ondergang te gemoet. Hg. 



Glyptoden. — Door de ontdekkingen der laatste jaren zijn van dit merk- 

 waardig geslacht van voorwereldl^ke gepantserde zoogdieren verscheidene 

 nieuwe soorten aan het licht gebragt, die de namen van Gl. tuberculatus , 

 reticulatus , elongatus , laevis , sabelevatus , spïnicaudus , pumilis ontvangen 

 hebben , zoodat men , met den reeds voor lang bekenden Gl. clavipes , 

 thans reeds een achttal soorten kan optellen. Allen hadden zes , ten 

 deele bewegelijke ringen aan het begin van den staart, en bij sommigen 

 vertoont zich op elk daarvan in het midden een spitse , kegelvormige 

 knobbel. Op de aanwezigheid van dit kenmerk had nodot zijn geslacht 

 Scistopleurum gegrond. Buemeister acht dit echter niet voldoende om de 

 soorten , welke het vertoonen , tot een bijzonder , van Glyptodon gescheiden 

 geslacht te brengen. Belangrijk is de mededeeling van bukmeister , dat 

 Glyptodon , behalve het hooge gewelfde rugpantser , nog een weinig ge- 

 welfd , elliptisch borstschild bezat , dat tusschen de vier pooten aan het 

 midden der buikvlakte in de weeke ligchaamshuid lag en ook uit zeszij- 

 dige beenplaatjes , maar van geringere dikte dan die van het rugpantser , 

 was zamengesteld. {Neues JaJirh. f. Miner. etc, 1867, p. 123, uit Zeits.f. 

 d. ges. Naturw. , 1866, p. 138, 873). Hg. 



Zwemblaas der Visschen. — Door e. gouriet zijn eenige proeven genomen, 

 waaruit schijnt te blijken , dat de aanwezigheid der zwemblaas bij de 

 visschen voor hun stijgen en dalen in het water niet zoo onmisbaar is , 

 als door sommigen is aangenomen. G. gebruikte voor zijne proeven zeel- 

 ten , karpers en vorens. Eerst ontledigde hij door een steek met een 

 troiquart de zwemblaas zooveel mogelijk. Vervolgens opende h^ den buik 

 van het dier en , daarop de ingewanden op zijde duwende , vatte hij de 

 achterste lob der zwemblaas met een pincet en haalde deze buiten het lig- 

 chaam. In dien toestand weder in het water gebragt , zwom de visch weder 

 als te voren en leefde nog verscheidene uren, daarbij van tijd tot tijd aan 

 de oppervlakte komende en dan weder dalende. {Ann. d. se. natur. Zool. 

 5e ser. , VI , p. 369). Hg. 



