WETENSCHAPPELIJK BIJ KLAD. 37 



gens voegt elke schok zich gedeeltelijk bij den voorgaanden , zoodat men 

 slechts het toppunt er van onderscheidt; eindelijk smelten ook de top- 

 punten ineen en de eigenlijke zamentrekking begint. Dit geschiedt , gel^k 

 M. bewijst , even zoo bij de van den nul uitgaande zamentrekkingen en bij 

 die , welke door de werking op de beweegzenuwen van zekere chemische 

 agentia , b.v. strychnine , worden opgewekt. • — De systole van het hart is 

 geene contractie , maar een schok , die bij den mensch nagenoeg even lang 

 duurt als de schok van de willekeurige spieren bij den schildpad. {Compt. 

 rend. Tom. LXIV, pag. 471). 



D. L. 



ftedaanteverwisselingen der Meloidea. — Aangaande de onvolkomen toe- 

 standen van die groep der Coleopteren , waarvan het geslacht Meloë de 

 type is , bestond tot dusver nog veel onzekerheid. — De heer h. fabee , 

 te Avignon , heeft dit punt nader onderzocht en is tot verrassende resul- 

 taten gekomen. Hij heeft o. a, den loop der gedaanteverwisselingen bij 

 het geslacht Sltarls geheel kunnen nagaan en het volgende ontdekt. Het 

 masker van Meloë of Sltarls , voorzien van lange pooten en zeer vlug , is 

 een vleeschetend insekt , dat zich eerst voedt met de eijeren van een of 

 ander vliesvleugelig insekt ; reeds vroeger zijn die maskers op het ligchaam 

 der genoemde insekten ontdekt en voor parasiten gehouden ; zij worden 

 door die insekten zelve in hunne nesten gebragt. Na verveld te zijn , 

 wordt het masker dik en traag en voedt zich dan met den door het vlies- 

 vleugelig insekt bijeen gebragten voorraad van honig en stuifmeel. Daarna 

 verandert het in eene soort van pop , waaruit nu niet het volkomen 

 insekt , maar een tweede masker ontstaat , waarop dan eerst de ware 

 volkomen toestand volgt. Deze opeenvolging van gedaanteverwisselin- 

 gen, deze hypermetamorphose , was tot dusver niet bekend, {Compt. rend. 

 Tom. LXIV, pag. 527). D. L. 



Toeneming in grootte bij koudbloedige dieren. — Em. blanciiakd vestigt 

 de aandacht op het niet genoeg in het oog gehouden feit, dat, tei"wijl de 

 warmbloedige dieren (zoogdieren en vogels) ophouden te groeijen wanneer 

 zij den volwassen toestand bereikt hebben [beter: weinig tijds nadat zij 

 tot de voortplanting geschikt zijn geworden] , de koudbloedige , schoon 

 langzaam , steeds met groeijen voortgaan. Hij licht dit toe met verscheidene 

 voorbeelden van bekende visschen , crustaceën en niollusken , die eene on- 

 gewone grootte kunnen bereiken , wanneer zij zich slechts bevinden op 

 plaatsen waar zij lang kunnen blijven leven , vooral zoo zij zich bevinden 

 buiten bereik van den mensch. Hij voegt er ten slotte het volgende bij. 



