WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Zonnevlekken. — Secchi heeft in de vergadering der Fransche Akademie 

 vau den 3den Junij j.1. medegedeeld , dat hem gebleken is , dat telkens 

 als er zich eene merkelijke verandering in een zonnevlek vertoont , dit 

 gepaard gaat met een voorwaartschen sprong der vlek. In het algemeen is 

 de beweging der vlekken onregelmatig kort na haar eerst verschijnen, Zy 

 wordt eerst meer regelmatig, wanneer zij eene trechtervormige gedaante 

 hebben aangenomen. Secchi meent , dat dit de hypothese bevestigt , dat 

 de inwendige lagen van het zonneligchaam eene grootere bewegingssnel- 

 heid hebben dan de buitenste. Eene eruptie , waardoor stoffen , met eene 

 grootere bewegingssnelheid begaafd , uit het binnenste naar buiten komen , 

 zal aanvankelijk eene onregelmatige beweging doen ontstaan , zoo lang 

 tot dat er een zeker evenwigt door de wrijving der buitenste lagen ge- 

 boren is. Daarmede in overeenstemming is ook de waarneming van 

 CARRINGTON , dat de zonnevlekken zich aan den aequator sneller bewegen 

 dan aan de daarvan verwijderde paralellen. Het verschil tusschen de 

 quadraten van de binnenste en van de buitenste straal is namelijk het 

 grootst aan den aequator. De vlekken , die door erupties aan den aequator 

 ontstaan zijn , moeten derhalve eene betrekkelijk snellere beweging 

 hebben dan die , welke meer nabij de polen zijn. 



Hg. 



Hydrogenium in een meteoriet. — Gtraham heeft bevonden , dat wanneer 

 men het meteoorijzer van Lenarto verhit en het zich daarbij ontwikkelend 

 gas met behulp van den toestel van spbengel opzuigt , men eene hoeveel- 

 heid waterstof-gas daarbij opzamelt , welke driemaal het volume van het 

 ijzer bedraagt. Smeedijzer absorbeert slechts anderhalf maal zijn volume 

 waterstofgas. Graham besluit daaruit , dat dit meteoorijzcr uit een zeer 

 digten dampkring van waterstof komt. De spectraal-analyse heeft reeds 

 bewezen, dat waterstof een bestanddeel van vele vaste sterren is. Men 

 1867. 8 



