60 ALBUM DER NATUUR. 



geslacht toonen aan , dat het zoowel in Europa , als in zuidelijk Azië en 

 Amerika vertegenwoordigd was. De grootste soort {M. neogaeus) is in 

 Zuid- Amerika gevonden. Tot hiertoe kende men echter alleen den schedel, 

 waarvan blainville in zijne Ostéographie eene afbeelding gaf. 



In 1844 werd door dr. teanz xavier müniz in de nabyheid van het 

 kleine stadje Lujan , gelegen op 12 mijlen ten westen van Buenos- Aires , 

 een geheel skelet van dit dier ontdekt. Toen burmeistee in 1861 de 

 directie van het museum van Buenos-Aires op zich nam , trachtte h^ dit 

 merkwaardig stuk daarvoor te verkrijgen , waarvoor van wege het Britsch 

 museum reeds 500 pd. sterling geboden was. Muniz wilde het echter niet 

 verkoopen , maar bewilligde er eindelijk in , om het voor de geringere 

 som van 30,000 papieren dollars (ongeveer 2880 guldens) aan het museum 

 van zijn vaderland af te staan. Een Amerikaan , william wheelwright , 

 de ondernemer van den Argentijnschen centraal-spoorweg, dit van bur- 

 MEisTER vernomen hebbende en tevens dat er geen hoop bestond , dat 

 deze som van staatswege daartoe verstrekt zoude worden, kocht toen het 

 skelet van muniz en schonk het aan het museum , waarvan het thans een 

 sieraad is. 



In de Abhandlungen der Naturforschenden Gesellschaft zu Halle , 1867 , p. 

 181 , heeft nu bürmeister eene beschrijving en afbeelding daarvan gege- 

 ven. Daaruit blijkt , dat Machaerodus in alle hoofdpunten van zyn maaksel 

 een waar katachtig dier was , hoewel genoeg van de soorten van Felis 

 verschillende , om als een eigen geslacht te worden aangemerkt. In grootte 

 overtrof de Amerikaansche soort de grootste tegenwoordig levende Leeu- 

 wen en Tijgers ; hij deed slechts iets onder voor Felis spelaea. De ligchaams- 

 lengte van het skelet bedraagt 6 voet. De geheele bouw wijst op een 

 dier , nog bloeddorstiger dan de Tijger , waarmede Machaerodus overigens 

 meer overeenstemt , dan met den Leeuw. Zeer in het oog vallend is de 

 geweldige ontwikkeling van het gelaatsgedeelte des schedels , vooral wan- 

 neer men deze vergelijkt met de betrekkelijke kleinheid van de onder- 

 kaak. Dit hangt blijkbaar zamen met de verschillende grootte der 

 hoektanden in beide kaken. Die der jjnderkaak , welke men het eerst 

 aan dit skelet heeft leeren kennen , zijn zeer klein ; de bovenste daaren- 

 tegen hebben eene lengte van niet minder dan 10^ duimen. (De schrijver 

 voegt er niet bij , welke maat door hem bedoeld wordt). De breedte der 

 kroon aan zijn dikste gedeelte bedraagt I-4 , hare dikte f duim. Bür- 

 meister doet opmerken , dat het dier door het bezit van deze geweldige 

 hoektanden in staat gesteld was de reusachtige plantetende zoogdieren 

 uit de orde der Edentaten meester te worden , die gelijktijdig met het- 

 zelve leefden en die vermoedelijk alle eene gepantserde huid hadden. Van 



