WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 75 



Vergif van Bufo agua. — Vtjlpian heeft de -werking onderzocht van de 

 giftige stof, die in de parotides van de groote Braziliaansche pad, Bufo 

 agua , wordt afgescheiden. 



Hi] bezigde daartoe kikvorschen en bragt eene geringe hoeveelheid der 

 stof onder de huid van een poot. In het algemeen bevond hij , dat de 

 werking in zooverre met het gif van de gewone pad, Bufo cinereus, overeen- 

 stemt , dat ook dat van B. agua eenen vrij krachtigen invloed op de harts- 

 bewegingeni heeft , maar bovendien bragt dit tetanische krampen te weeg , 

 die den dood ten gevolge hadden {VInstitut , 1867 , p. 247). Hg. 



Cryptoprocta ferox. — Onder dezen naam was reeds in 1833 door bennett 

 een dier beschreven , dat op Madagascar leeft en dat , volgens hem , in de 

 nabijheid van Paradoxurus en Viverra moest worden geplaatst. Bennett 

 bezigde voor die beschrijving een zeer jong individu. Alph. milne edwards 

 en GEANDIDIER zïjn thans in de gelegenheid geweest een volwassen voor- 

 werp te onderzoeken. 



Het resultaat van dit onderzoek is , dat Cryptoprocta ferox of de Foussa , 

 gelijk het dier door de inlanders wordt genoemd , zeer na met de Feliden 

 overeenstemt door zijn gebit en doordat zijne nagels voor terugtrekking 

 vatbaar z^n , maar er zich daarentegen van verwijdert , doordat hij een 

 zooltreder is. Het dier zoude derhalve in de familie der Feliden kunnen 

 geplaatst worden , mits deze in twee groepen , die van digitigrade en van 

 plantigrade Feliden gesplitst wordt {VInstitut , 1867 , p. 250). Hg. 



Een luchtademend weekdier en een insekt der steenkolenperiode. — De ge- 

 vallen , waarin luchtademende dieren , die tijdens de steenkolen-flora geleefd 

 hebben , hunne overblijfsels hebben achtergelaten , behooren steeds tot de 

 zeldzaamheden. In de zitting van 6 April 1867 der Belgische Akademie 

 deelden van beneden en coemans twee gevallen van dien aard mede. Het 

 eerste betreft kleine ronde spiraalsgewijze afdruksels , die reeds lang in 

 verschillende steenkolenbeddingen in Duitschland waargenomen waren , op 

 de bladeren van fossile varens van dit tijdperk. Door geinitz waren zij 

 voor kleine paddestoelen gehouden en Ggromyces ammonis genoemd, v. B. 

 en C. leiden thans uit hun onderzoek het besluit af, dat deze wezentjes 

 zeer kleine Helicinen waren , waaraan zij den naam van Palaeorbis ammonis 

 hebben gegeven. 



In de tweede plaats beschrijven zij de vleugels van een insekt , gevon- 

 den naast het blad eener Sigillaria. Deze vleugel nadert het meest tot die 

 van het hedendaagsche geslacht Hemerobius. Zij hebben aan het dier , 

 waarvan hij afkomstig is , den naam van Omalla macroptera gegeven {VIn- 

 stitut , 1867 , p. 253). Hg. 



