WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Verhouding tusschen de onderlinge afstanden der planeten. — Een zekere 

 JOSÉ j. LANDEEER te Tortosa wil den volgenden regel gevonden hebben , 

 welke dien van bode zoude kunnen vervangen. 



Indien men de afstanden der planeten van de zon uitdrukt door de ge- 

 tallen 0,38, — 0,64, — 1,09, — 1,85, — 3,14, — 5,34, —9,08,-15,44 

 en 26,24 , dan bevindt men , dat elk dezer getallen gelijk aan het vorige 

 is , vermenigvuldigd met 1,17 , zoodat zij dus eene geometrische reeks 

 vormen. 



Ook bij eenige der stelsels van wachters laat zich dezelfde regel toe- 

 passen. Drukt men den afstand der wachters van Jupiter ook door de ge- 

 tallen 6,0 , — 9,6 , — 15,3 en 29,9 , dan is ook hier weder elk getal 1,7 

 maal in het volgende bevat. Men kan dus in het algemeen schrijven: 



D = 0,38 (l,17)n— 1 

 waarin n het nommer van de planeet of wachter en D den afstand van 

 het middelpunt van zijn loopkring beteekent {Les Mondes , 1867 , XV, 

 p. 61). Hg. 



Eene mogelijke oorzaak van verschillen in het gewigt der ligcharaen. — 



De uitkomsten der bekende onderzoekingen van stas over het atomistisch 

 gewigt der ligchamen hebben aan john a. e. newlands aanleiding gege- 

 ven tot eenige gissingen , die in elk geval vernuftig zijn. Hij doet op- 

 merken , dat er behalve de zwaartekracht nog eene andere oorzaak is , die 

 invloed kan uitoefenen op het gewigt van een ligchaam , namelijk het 

 magnetisme of diamagnetisme. De aarde is een groote magneet, en deze 

 oefent de grootste kracht nabij hare polen uit , waar de temperatuur het 

 geringst is. Daaruit vloeijen de volgende theoretische gevolgtrekkingen 

 voort , die ten deele voor nadere toetsing vatbaar zijn : 



1". Eene zekere hoeveelheid eener magnetische stof moet des te meer 

 wegen , naar gelang de temperatuur lager is , omdat dan de aantrekking 

 sterker is. De zuurstof moet derhalve gedurende den winter en den nacht 

 sterker worden aangetrokken dan gedurende den zomer en deu dag. 

 1867. 12 



