VEBRASSENDE WEEKINGEN VAN DE ZON IN DE 

 KEERKEINGSGEWESTEN. 



LiviNGSTONE, wiens te vroegtijdigen dood wij thans betreuren, ver- 

 haalt in zijne jongste reisbeschrijving, dat hij aan den westelijken 

 oever van het Nyassa-meer waarnam, dat de steenen gedurende den 

 dag zoo verhit werden, dat zelfs na zonsondergang niemand daarop 

 zitten kon. Ten gevolge der snelle nachtelijke afkoeling en zamen- 

 trekking der buitenste lagen van het gesteente springen deze af. De 

 reiziger hoort dan duidelijk in zijn leger het donderend geraas van de 

 afspringende rotsstukken als in eene steengroeve, en wanneer hij zich 

 de moeite geeft de verschillende stukken weder zamen te voegen, dan 

 bemerkt hij , dat de brokstukken naauwkeuring aan elkander passen. 



Dr. WETZSTEIN ondervond iets dergelijks op zijne reis door het door 

 hem ontdekt vulkanische gebied ten oosten van Damaskus. Gedurende 

 den zomer wordt de gloed daar zoo sterk , dat naar het eenstemmig 

 getuigenis der inwoners , de zwarte steenen met een luiden knal in 

 stukken springen. 



De zon kan derhalve in warme landen op het gesteente eene vernie- 

 lende werking uitoefenen , en men mag welligt een groot deel der geweldige 

 verbrokkeling van het gesteente op de plateaux van de zuid-Algerische 

 Sahara , zoo als deze door vautonne en duveyeiee geschilderd wordt , 

 op rekening der snelle temperatuurswisseling stellen. Dr. pereiee vond 

 in de Algerische Sahara den 25sten Mei 1840 ten 6 ure des morgens 

 den dauw rondom zijne tent bevroren ; desniettegenstaande wees 5 uren 

 later de thermometer in de schaduw 25" C. en nog 3 uren later 31 ",5 

 aan. {Qeogr. Mitth. , 1866, VIII, p. 309, uit Zeits. d. Oesterr. Ges. 

 f. Meteorologie). Hg. 



