IN ZIJN LEVEN EN "VVEEKEN GESCHETST. 37 



gelukte hem niet eenen kunstenaar te vinden , die in staat was naar zijne 

 aanwijzing de daarvoor noodige glazen te slijpen. "Wel verre van daarom 

 den moed te verliezen, besloot hij zelfde handen aan het werk te slaan. 

 Hij schreef aan verschillende personen , van wie hij hoopte inlichtingen te 

 kunnen verkrijgen omtrent de kunst van lenzen te slijpen en te polijsten. 

 De beste voorschriften daartoe werden hem verstrekt door gtjtschof , 

 professor te Luik. Hij toog nu aan het werk , eenigen tijd later daarin 

 bijgestaan door zijnen broeder constantltn. Doch de broeders hadden 

 met vele bezwaren te kampen. Met alleen toch vorderde het geven van 

 den juisten vorm aan lenzen van verren brandpuntsafstand groot geduld 

 en behendigheid , vooral bij de gebrekkige werktuiglijke hulpmiddelen , 

 die ter hunner beschikking stonden , maar reeds stuitten zij dadelijk op 

 de moeijelijkheid om zich glas te verschaffen, dat voor de vervaardiging 

 van zulke lenzen geschikt was. Alleen spiegelglas was bruikbaar , maar 

 het toenmalige spiegelglas werd niet gegoten, maar geblazen. Het was 

 in het algemeen te dun en bovendien zeer zelden vrij van aderen en 

 strepen , waardoor eene ongelijkmatige breking ontstond , die het ten 

 eenenmale ongeschikt maakte om daaruit glazen voor verrekykers te 

 slijpen. Echter gelukte het hem die bezwaren te overwinnen. Den 3den 

 Februarij 1655 had cheistiaan eene lens voltooid van tien voeten brand- 

 puntsafstand , en toen hij deze als voorwerpglas van een verrekijker den 

 25sten Maart naar den hemel rigtte en daarmede Saturnus beschouwde , 

 ondervond hij eene der levendigste en aangenaamste aandoeningen , waar- 

 voor de menschelijke ziel vatbaar is , de gegronde hoop namelijk van een 

 nieuw en zeer gewigtig feit aan den schat der menschelijke kennis te 

 hebben toegevoegd. Hij zag op omstreeks drie minuten afstands , ten 

 westen van Saturnus , een zeer klein sterretje , waarin hij dadelijk een 

 wachter der planeet vermoedde. Aan de tegenovergestelde zijde van deze 

 bemerkte hij een andere kleine ster , die hij meende voor een vaste ster 

 te moeten houden. Een bepaald oordeel moest echter tot den volgenden 

 dag worden uitgesteld. Wie schetst nu zijne verrukking , toen hij , 

 wederom zijnen kijker naar Saturnus rigtende , ten duidelijkste waarnam , 

 dat de afstand tusschen do planeet en de laatstgenoemde ster dubbel zoo 

 groot was geworden , tengevolge van de beweging der planeet in hare 

 baan, en daarentegen het eerste sterretje in hare nabijheid was gebleven 

 en zich slechts iets verplaatst had. Hiermede was het vermoeden beves- 

 tigd , de hoop vervuld. Een nieuw hemelligchaam , behoorende tot ons 

 zonnestelsel , was ontdekt. 



