82 DE INVLOED VAN EEN LAGEN WARMTEGfiAAD OP PLANTEN 



lucht ten slotte zoo vrarm worden , dat de bijen er niet in zouden 

 kunnen leven. 



Doch. wij gaan verder en wenden ons tot de vraag : hoe deze dieren , 

 wier warmteafleiding steeds grooter is dan de warmteproductie , waar- 

 door hunne temperatuur bijna aan die van het omringend medium gelijk 

 is , zich verhouden , wanneer de temperatuur steeds daalt en zij ten 

 slotte bevriezen. 



In het algemeen neemt bij het lager worden der temperatuur de 

 levenswerkdadigheid van alle koudbloedige dieren af. De meeste zoeken 

 zich aan het lager worden der temperatuur te onttrekken , zooals wij 

 reeds hierboven hebben vermeld. Zij verbergen zich op plaatsen , waarin 

 de vorst niet kan doordringen. Zij liggen daar onbewegelijk en ver- 

 keeren in een slapenden toestand. Zij leven nog , zoolang zij zelve nog 

 niet bevroren zijn , en verkeeren in een toestand , die aan den dood 

 grenst. Eerst in het voorjaar, als zij door de hoogere temperatuur 

 der buitenlucht of van het water verwarmd worden, herleven zij als 

 het ware. Koelen zij echter tot nul graden af, bevriezen zij, dan 

 worden het harde ligchamen , die niet , zooals men vroeger meende , na 

 ontdooid te zijn weder herleven, maar tegelijker tijd sterven, zooals in 

 het vorige jaar door de onderzoekingen van poijchet ten duidelijkste is 

 bewezen. Eerst hem is het gelukt door eene uitgebreide reeks van 

 proeven de meening te wederleggen , dat koudbloedige dieren , zonder 

 te sterven, ongestraft kunnen bevriezen. 



Deze meening werd niet alleen door leeken , maar zelfs door beroemde 

 natuurkundigen , ook van onzen tijd , gedeeld , en men vindt dan ook van 

 bijna alle soorten van koudbloedige dieren vermeld, dat zij bevriezing 

 kunnen weerstaan. Davy beweerde vroeger , dat bloedzuigers na bevroren 

 geweest te zijn weder kunnen herleven. Thans , nu hij zijne proeven na 

 die van pouchet herhaalde , stemt hij er in toe , dat zij integendeel 

 sterven. M.oqtjin-tandon deelt mede , dat hij op hooge bergen slakken 

 gevonden heeft , waar zij gedurende een groot gedeelte van het jaar 

 onder de sneeuw bedolven lagen. Iets dergelijks vinden wij door chae- 

 PENTiEE vermeld , die op de Pyreneën op eene hoogte van 2273 voet 

 de Vitrina dia/phana , eene slak , aantrof , derhalve op plaatsen negen of 

 tien maanden door sneeuw bedekt. 



Het is algemeen bekend , dat de Limnaeen , de modderslakken , bij 

 ons zeer algemeen , onder het ijs onzer slooten zeer goed kunnen leven , 

 en dikwijls ziet men ze des winters bij helder ijs er tegen aankruipen. 



