EN DIEREN , IN VERBAND MEï HUN DOOD DOOR BEVRIEZING. 83 



Garnier deelt echter omtrent deze dieren eene waarneming mede , die 

 bijna ongeloofelijk schijnt. Hij zou namelijk gedurende den winter van 

 1830 gezien hebben, dat deze dieren in een kuip met water cene koude 

 van — 19" C. konden verdragen , terwijl zij in het ijs vastgevroren waren. 

 Bij het ontdooijen begonnen zij tot zijne groote verwondering weder te 

 herleven. Ook omtrent insekten bestaan waarnemingen , dat zij eene 

 aanmerkelijk lage temperatuur verdragen. Yolgens linnaeus wordt in 

 de sneeuw van Lapland een klein insekt , de Fodiirus nwalis , gevonden, 

 terwijl RÊAUMUR er op wijzende, dat vele insekten reeds bij eene geringe 

 koude sterven , tevens vermeldt , dat sommige ongestraft eene koude van 

 — 23,75" C. verdragen. 



Proeven door ross bij zijne noordpoolreizen met 30 rupsen genomen 

 zouden tot resultaat hebben gehad , dat deze dieren , viermaal aan eene 

 temperatuur van — 42" C. blootgesteld , weder bijkwamen. Bij de vierde 

 maal waren er echter nog slechts twee in het leven. De overigen waren 

 intusschen gestorven. 



Maar vooral omtrent het vermogen van kruipende dieren en visschen 

 om , na bevroren te zijn geweest , weder te herleven vinden wij bijna 

 ongeloofelij ke verhalen opgeteekend. Stijf bevroren palingen zag viret 

 weder herleven en host nam waar , dat brasems levend uit het ijs te 

 A'oorschijn kwamen , waarin zij gedurende den geheelen nacht bevroren 

 hadden vastgezeten. 



Gavarret en geoffroy st. hilaire schijnen deze verhalen voor ernst te 

 hebben opgenomen. De eerste deelt als een geloofwaardig feit mede , 

 dat in Rusland en in Noord- Amerika de stijf bevroren visschen , die 

 aldaar ter markt gebragt worden , nog kunnen zwemmen , wanneer zij 

 ontdooid zijn, terwijl de laatste voor een twintigtal jaren de Transche 

 Akademie van wetenschappen onderhield over padden , die , ten gevolge 

 van bevriezing geheel hard en broos geworden , toch nog herleefden. 



Hunter , de beroemde Engelsche geneeskundige , was eerst van 

 meening , dat bij bevroren dieren de vorst alleen tijdelijk het leven 

 ophief , zoodat , wanneer de dieren ontdooiden , alle functiën weder 

 normaal werden. Hij had echter eene te voordeelige voorstelling omtrent 

 de werking der lage temperaturen en laat zich hieromtrent op de vol- 

 gende wijze uit. „Ik stelde mij voor", zoo schrijft hij, „dat men het 

 leven van den mensch tot in heè oneindige toe zoude kunnen verlengen 

 door hem in een zeer koud klimaat zijn verblijf te laten houden. Ik 



6* 



