84 DE INVLOED VAN EEN LAGEN WAEMTEGRAAD OP PLANTEN 



ging van de vooronderstelling uit, dat elke werkdadigheid en derhalve 

 ook elk verlies van zelfstandigheid door de koude zoude worden opge- 

 heven. Ik meende zelfs , dat indien een mensch de tien laatste jaren 

 van zijn leven aan deze afwisseling van rust en werkzaamheid wilde 

 opofferen , hij zijn leven tot over duizende jaren zoude kunnen verlengen 

 en dat het slechts noodig zoude zijn om zich eens in de honderd jaren 

 te laten ontdooijen om te weten , wat er gedurende den tijd , dat men 

 bevroren was geweest , had plaats gehad. Ik dacht met deze ontdekking 

 schatten te verdienen , maar eene eenvoudige proef ontnam mij alle 

 illusien." Deze proef bestond nergens anders in, dan dat hij eenige 

 karpers in een koudmakend mengsel plaatste. Nadat zij goed en 

 lang bevroren waren , bemerkte hij , dat zij bij ontdooijen niet meer 

 levend werden. Hüntee had zich dus van het feit overtuigd , dat 

 bevroren visschen niet meer herleven en wist dus in dit opzigt meer 

 dan zijne tijdgenooten , ja, men mag haast zeggen dan zijne nakome- 

 lingen, want nog in onze dagen wederspreken bekende autoriteiten het 

 reeds door hfntee. waargenomen feit. Vele Fransche natuurkundigen 

 beweren het tegendeel , en men behoeft slechts de werken van beroemde 

 mannen , zooals milne edwaeds , beoca en gavaeeet in te zien , om 

 zich te overtuigen , dat zij nog steeds gelooven , dat vele koudbloe- 

 dige dieren zonder te sterven wezenlijk kunnen bevriezen. Yan waar 

 toch deze meening, dit geloof aan het ongestraft bevroren zijn van 

 koudbloedige dieren ? Zij heeft hieraan haar ontstaan te danken , 

 dat in de eerste plaats deze dieren lage temperaturen even boven O" 

 nog zeer goed verdragen , en in de tweede plaats , dat zij warmte voort- 

 brengen , waardoor ze om te bevriezen eene zeer lage temperatuur noodig 

 hebben. Een visch kan zeer goed van alle zijden door ijs omringd zijn 

 en als dit ontdooit, weder bewegingen maken en herleven, indien de 

 temperatuur van het ijs maar niet te laag is. Wordt de koude strenger, 

 daalt de temperatuur van het ijs nog meer, dan zal nu ook ten slotte 

 het dier bevriezen , zelf tot O' afkoelen en niet meer in het leven 

 geroepen kunnen worden , na ontdooid te zijn. 



Men heeft zich dus bij het afleiden der resultaten uit de bovenvermelde 

 waarnemingen niet afgevraagd , en hier komt het juist op aan , welke 

 de temperatuur van de dieren zelve was , en niet genoeg er op gelet , 

 dat deze dieren zelve warmte voortbrengen en dus eene veel lagere 

 temperatuur noodig hebben om te bevriezen , dan die , waaraan zij waren 



