86 DE INVLOED VAN EEN LAGrEN WAEMTEGEAAD OP PLANTEN 



aan hun neus , mond of tong , waartoe zij , zooals de hond , den mond 

 openen en de tong uit den bek laten hangen. Bij de vogels is het 

 voornamelijk de ademhaling, die hunne vrarmte regelt, terwijl het trekken 

 der vogels naar warmere of koude luchtstreken voor hen eveneens een 

 middel is om de grenzen van hunne afkoeling te beperken of uit te 

 breiden. De standvastige temperatuur der warmbloedige dieren is echter 

 een vereischte , eene voorwaarde voor hun leven. Daalt of klimt de 

 temperatuur van hun bloed slechts eenige graden , dan gaan zij te 

 gronde. Eene temperatuur van 42^ graden , zooals dit in ^e typheuse 

 koortsen bij den mensch wordt waargenomen , is , wanneer zij slechts 

 eenige uren aanhoudt, doodelijk voor hem, en eveneens wordt eene be- 

 langrijke daling der temperatuur niet verdragen. Eene eigene warmte, 

 die slechts 24' bedraagt, is voor elk zoogdier of vogel doodelijk. Men 

 mag dus aannemen , dat tusschen 24" — 42" C. de grens van de 

 temperatuur gelegen is , waarbij het leven der homoothermen nog 

 mogelijk is. 



Zagen wij , dat bij de koudbloedige dieren al de ontwikkelde warmte 

 aan het omringend medium wordt afgegeven , dat de warmteproductie 

 kleiner is dan de warmteafleiding , bij de vogels en zoogdieren heeft 

 juist het omgekeerde plaats. De warmteproductie is hier het grootst , 

 de warmteafleiding wordt zooveel mogelijk tegengegaan. Maar de 

 middelen , die haar beletten , zijn slechts binnen zekere grenzen vol- 

 doende. 



Zoo zijn eenige dieren , waartoe de marmot , de hamster en egel be- 

 hooren , niet in staat , wanneer de temperatuur tot 0"^ daalt , de 

 hunne constant te houden. Zij koelen af en vervallen in een toestand 

 van verminderde levenswcrkdadigheid , die men met den naam van win- 

 terslaap bestempeld heeft. De dieren liggen in dezen toestand bewe- 

 gingloos in hunne holen , de ademhalingsbewegingen zijn nagenoeg 

 opgehouden , het hart klopt zwak en langzaam , en voor uitwendige 

 invloeden, knijpen, slaan enz., is het dier ongevoelig. Onder de huid 

 is een groote hoeveelheid vet opgehoopt en de stofwisseling is zoo weinig 

 levendig, dat de ingeademde zuurstof niet alleen niet verbruikt wordt, 

 maar in het ligchaam vastgelegd , hetgeen het belangrijk feit verklaart , 

 dat somtijds deze dieren , niettegenstaande zij geen voedsel nemen , 

 voor een oogenblik in gewigt toenemen, In het voorjaar ontwaken 

 deze dieren weder , zoodra de temperatuur der omgeving hooger ge- 

 worden is. 



