DE TUINBOUW. 103 



dennen , vijgen , druiven , appelen , dadels en granaten hieven hun 

 weelderige takken omhoog , en hun kleurrijke vruchten spiegelden zich in 

 beek en stroom. 



„ Ik maakte mij groote werken , — spreekt salomo in Prediker II , 

 ik bouwde mij huizen , ik plantte mij wijngaarden, 



„Ik maakte mij hoven en lusthoven en ik plantte boomen in dezelve 

 van allerlei vrucht. 



„Ik maakte mij vijvers van wateren om daarmee te besproeijen het 

 woud , dat met boomen groende." 



Ontegenzeggelijk vindt men het beginsel der kweekerijen , thans tot 

 zijn volheid gekomen , in de hoven van salomo. Ja , 't valt niet te 

 loochenen , dat de tuinbouw onder de regering van dien magtigen 

 koning eene aanmerkelijke schrede voorwaarts ging. 't Is evenwel te 

 bejammeren, dat men dien vorst beschuldigen moet door de verhef- 

 fing dier kunst tevens het zedebederf te hebben aangemoedigd. 



„Immers ik verfoei — spreekt de Heer — die verblijven van zonde en 

 ontucht, die uwe ziel doen verloren gaan." 



!N'og heden ten dage herkent men in sommige oorden van Kanaan 

 den Salomonischen land- en tuinbouw. 



Men weet , dat de Hebreen de rogge niet kenden , maar gierst , 

 tarwe , haver , wikken , linzen en boonen verbouwden ; dat hun tuinen 

 prijkten met komkommers, meloenen, uijen , knoflook, anijs , komijn, 

 koriander , mostaard en andere specerijen , en zij den wijnstok niet 

 plantten , maar zaaiden , een manier , die evenwel door mozes werd 

 ontraden , omdat de verscheidenheid der zaadkorrels alligt verbas- 

 tering kon veroorzaken. 



Mahabad , de eerste koning van Perzië , ontwikkelde aldaar den 

 smaak voor hoven ten zeerste. Xenophon verhaalt in zijn verslag van 

 de expeditie der tienduizenden , dat xerxes in Phrijgië een hof in de 

 nabijheid van een bosch deed aanleggen , niet alleen om er de onder- 

 scheiden planten aan te kweeken , maar tevens allerlei diersoorten te 

 verzamelen en te onderhouden. Ziedaar een eerste zoölogische tuin ! 



Aeistoteles , leermeester van alexander den geoote , kwam op het 

 denkbeeld in een afgesloten ruimte het planten- , dieren- en delfstof- 

 fenrijk te vereenigen en op die wijs een museum van natuurlijke historie 

 te doen ontstaan. Een denkbeeld , dat , hoeveel bijval 't ook vinden 

 mogt , eerst in de zeventiende eeuw binnen Londen werd verwezenlijkt 



