106 DE TUINBOTJW. 



en maakt jagt op de wilde dieren , die ze verwoesten en vertreden. 

 En bosch- en waternimfen vieren het feest dier godinne , als de geurige 

 roos nieuwe stengels en frissche bladeren schiet. Alzoo is de geheele 

 fabelleer, bij bekrompen opvatting als ballast over boord geworpen en om 

 hare tegenstrijdige uitlegging veroordeeld , de verpersoonlijkte natuur. 



Rome volgde Athene' s voorbeeld, en daar zij den tuinbouw aan Perzië 

 ontleende, vindt men nog heden te Rome aanlagen volgens cyetjs. 



Onder de Romeinen werd die kunst meer gegrond op de wetten der 

 aesthetica. Zij werd eene wetenschap , die haar eigen beoefenaars , haar 

 eigen schrijvers verkreeg en daardoor haar eigen boeken verwierf. 

 Deze splitsten haar in drie deelen : de bloemisterij , de groente- en 

 kruidkunde, de boomkweekerij ; en elk deel had zijn bijzondere leer- 

 stellingen en voorschriften. 



Het aantal der destijds ontstane hoven is zoo groot , dat het moeijelijk 

 met juistheid is te bepalen. De historie gewaagt het eerst van die van 

 TARftTJiNius SUPERBUS. Die vau LucuLLUs , waarvan onze perzikken , ker- 

 sen en abrikozen herkomstig zijn , waren gelegen op kaap Misenum in 

 de golf van Napels. Hun aanleg was zoo grootsch , hun aanblik zoo 

 weelderig , dat de aanlegger den bijnaam kreeg van Romeinschen xeexes. 



LucuLLUs liet ook in verschillende oorden van Italië hoven aanleg- 

 gen , welker lof door plinius werd bezongen. 



Plinius leert ons de boomplanting d la quinconce , d. i. als de vijf 

 op de dobbelsteenen. 



Maetialis noemt een vriend van augustus , cneus maecius , als uitvinder 

 der snoei- en scheerkunst , welke uitvinding sedert den aanvang onzer 

 jaartelling meer en meer bijval vond ; terwijl peopeetius den smaak om 

 de tuinen met beeldwerken en springende fonteinen te versieren tegen 

 denzelfden tijd doet ontwaken. 



HoEATius was een groot minnaar van tuinen, en juvenalis verzwijgt 

 zijne ergernis niet over het aanbrengen van marmer en steenen , waar 

 uitsluitend gewassen moesten staan. 



Eindelijk verdeelden zich de lustoorden in villae urbanae , villae rusticae 

 en villae fructuariae , verblijven van rust en genot. Onder de koningen 

 en in de eerste jaren van de republiek waren zij aanvankelijk weinig ge- 

 acht , maar de schoonheid der bloemen liet haar regt gelden en van 

 lieverlede ontstond er een bloemenweelde , die eindelijk derwijze over- 



