DE TUrNBOTTVN^ 117 



der vorsten assisteren , geven Brusselsche spruitjes en molsla teekenen 

 van leven. En daarmee is de gansche stad wakker, de rijtuigen rate- 

 len , alom begint een oorverdoovend geraas. Op gras- en bloemperken , 

 in lanen en boschjes gonzen duizende insekten dooreen , de bloemen 

 wasemen om het zeerst haar geuren uit, en dat blijde gelukkige leven 

 van bloem en heester, insekt en mensch houdt aan, tot ongeveer vier 

 uren. Alsdan begint een andere reeks van bezigheden en ontwaken 

 ook andere planten. 



Om vier uur immers gebruikt de nachtwacht zijn ontbijt en het rood- 

 hloemig havikshruid doet desgelijks. Het waakt en wasemt des nachts 

 zijn zoete geuren uit. 



De nachtwacht schuijert te vijf uur zijn mantel af en ziet of klep 

 en ratel wel in orde zijn. Op hetzelfde oogenblik slaat de AaronsJcelk 

 zijn wijden groenen mantel los. 



Tusschen vijf en zes ontwaken de nacMschoonen en komen in 

 kakelbonte toiletjes te voorschijn. 



Tusschen zeven en acht beginnen een aantal bloemen , zooals phloxen , 

 petunia's , de lychrds en oranjebloesem , hare poëtische geuren uit te 

 wasemen en van verleden en toekomst te fluisteren , tegen allen , die 

 hare zachte stemmetjes verstaan. Op hetzelfde uur parfumeren zich 

 de dames voor de theaters en andere publieke bijeenkomsten, ja, een 

 bloem in de warme kas , de nachtcactus , die eerst te elf uur des 

 avonds haar pracht ten toon spreidt , levert ons haar beeld. 



Heeft BALFGUE op die wijze het ontwaken der bloemen bespied, le 

 CLERCQ DE CLEEMONT FEEEAXD daarentegen heeft opgemerkt , dat zij uiter- 

 lijk driemaal daags veranderen en bijgevolg de dames gelijken , die zich 

 kleeden in morgen- , middag- en avondtoilet. "Welligt hebben ook de 

 dames haar driemaaldaagsche wisseling der bloemen evenzeer afgezien, 

 als haar prachtige kleeding , fijne kanten , smeltende kleuren. 



Niemand kan ontkennen , dat de theorie der aesthetica bepaald aan de 

 bloemen is ontleend , dus dat ook de ontwikkeling van het schoonheids- 

 gevoel min of meer afhankelijk was van den tuinbouw. 



Ook boden bloemen den mensch , alle eeuwen door , een allegorische 

 taal , niet minder verheffend als die der toonen. Ja de behoefte om ge- 

 dachten door bloemen uit te drukken treft men zelfs bij alle volken aan. 

 Vandaar dat chateattbeiand van haar getuigt : „de bloem is de dochter 

 van den morgen , de bekoorlijkheid van de lente , de bron der parfums , 



