132 DE VALLENDE STERREN. 



men. Soms vindt men bij die aanteekeningen de denkbeelden uitge- 

 drukt , die men zich van den aard en 't wezen dier verschijnsels 

 maakte en , 't geen men ook wel eens in andere opzigten heeft opge- 

 merkt , er zijn voorbeelden , dat enkele on^er de ouden meer heldere 

 en juistere voorstellingen er van hadden dan sommige natuurkundigen 

 uit den lateren tijd. 



Zoo maakt reeds plutaechtts , in zijn leven van ltsander , melding 

 van vurige vonken en een steenval bij Aegospotamos in Thracië, van 

 welken steenval ook door plinius en anderen gewaagd wordt , die plaats 

 heeft gevonden in het jaar 465 vóór onze tijdrekening. Hij zegt daarbij 

 het volgende : „vallende sterren zijn , volgens 't gevoelen van sommige 

 •natuurkundigen , geen uitwerpsels of deelen van het etherische vuur , 

 dat in de lucht dadelijk na het ontvlammen uitdooft , ook niet eene 

 ontbranding van stoffen , die in de boven- gewesten des dampkrings in 

 opgelosten staat aanwezig zijn , maar veeleer vallende hemelsche lig- 

 chamen , die door de eene of andere oorzaak hunne vliegkracht hebben 

 verloren en in onregelmatige banen naar beneden op aarde worden ge- 

 slingerd of ook wel buiten haar in de ruimte verloren gaan." 



Yolgens diogenes van ApoUonia bewegen zich tegelijk met de zigt- 

 bare sterren ook onzigtbare sterren in de ruimte , die daarom geen 

 naam dragen. Deze vallen soms op aarde en verdooven er , zooals 't geval 

 was met de vurig neergevallene steenen ster bij Aegospotamos. 



In de eerste helft der vorige eeuw schreef daarentegen een onzer 

 beroemdste natuurkundigen aangaande dit verschijnsel : „Men ziet dik- 

 wijls , dat er eene kleine kloot , brandende met helder licht , in onzen 

 dampkring loopt van de eene plaats naar de andere , ook wel naar be- 

 neden valt , en dewijl hij eenigzins naar eene ster gelijkt , noemt men 

 hem een geschoote ster of eene vallende star. Men ziet ze meest in de 

 lente of in den herfst. Wanneer zoodanige ster op de aarde gevallen is, 

 en men de plaats vindt , ziet men , dat hare overgeblevene stof taai en 

 lijmachtig is, uit den geele , en dat al het geen branden of lichten kon , 

 daaruit verteerd is." Hij geeft vervolgens op hoe men diergelijke 

 sterren kan nabootsen. 



"Wij zullen zien , dat de voorstellingen der ouden meer met de waarheid 

 overeenkwamen dan de laatste meening , die lang heerschende was. 



Chladni was de eerste , die heldere denkbeelden over deze verschijn- 

 sels verspreidde. Hij vond echter hevige bestrijders ; maar juist dit gaf 



