134 DE VALLENDE STEKKEIf, 



Met deze vuurbollen staan in naa«."w verband de aërolithen of zooge- 

 noemde meteoor steenen. Dikwijls toch werpen de vuurbollen naar alle 

 zijden vlammen , vonken en rook uit , terwijl zij met meer of minder 

 geraas vaneen barsten en in grootere of kleinere stukken verdeeld , of ook 

 wel als een groote massieve klomp , op de oppervlakte der aarde neervallen. 



Voorbeelden van zulke meteoorsteenen zijn er thans veelvuldig voor- 

 handen , met naauwkeurige opgave van tijd en plaats , wanneer en waar 

 zij gevallen zijn. Ook de bijzonderheden , die daarbij plaats hebben 

 gevonden , zijn bij vele door bevoegde getuigen en deskundige onder- 

 zoekers opgegeven. De rijkste verzamelingen vindt men te Londen en 

 te Weenen. Beide bevatten meer dan 200 meteoriten , die op verschil- 

 lende tijden zijn gevallen. 



Het zoude gemakkelijk zijn eene menigte voorbeelden van zoodanige 

 steenvallen , of , als zij in groote menigte vielen , steenregens , zoo als men 

 ze genoemd heeft , te vermelden , met de hoogst merkwaardige verschijn- 

 sels , die er soms bij plaats vonden. Immers tot nu toe heeft men reeds 

 meer dan 120 zulke steenregens waargenomen. Dit zoude ons echter 

 te ver van ons doel leiden. 



Slechts op een paar zulke verschijnsels wil ik de aandacht kortelijk ves- 

 tigen en wel in de eerste plaats op een steenval, die naauwkeurig is onder- 

 zocht en beschreven door den bekenden Franschen natuurkundige biot. 



Op den 26sten April 1803, des namiddags te één uur , zag men , op 

 verschillende plaatsen in Frankrijk , een helder lichtende bol met groote 

 snelheid zich door 't luchtruim bewegen. Kort daarna hoorde men te 

 1' Aigle , eene stad in Normandië , en meer dan 25 uur in den omtrek 

 dier stad, een hevig gebulder als van talrijke kanonschoten of wel van' 

 een rollenden , langzaam afnemenden donder. De vuurbol was intusschen 

 verdwenen, maar vervangen door eene kleine langwerpige wolk, uit 

 welke zich stoifen afscheidden , terwijl er tevens eene menigte steenen 

 naar beneden vielen. Daar deze wolk van twee nagenoeg één uur van 

 elkander verwijderde dorpen gelijktijdig in het toppunt werd gezien, 

 zoo blijkt daaruit , dat zij eene aanzienlijke hoogte had. De steenen 

 vielen over eene uitgestrektheid van ongeveer 2 uur in de lengte en 1 

 uur in de breedte. Biot schatte het getal der gevallen steenen op 2000 

 a 3000. De zwaarste woog I7i pond, de kleinste 4 oneen. De massa 

 van allen werd door hem op 10000 ffi begroot. Zij waren eerst brandend 

 heet en week , doch werden bij bekoeling allengs hard. 



