136 DE VALLENDE STEEREN. 



aantal werd op 1000 stuks geschat en het totaal gewigt op 8 tot 10 

 centenaars. 



Wa al de gedane waarnemingen is er wel geen twijfel meer , of vallende 

 sterren , vuurbollen en meteoorsteenen zijn verschijnsels , die naauw 

 aan elkander verwant zijn, en het is genoegzaam zeker , dat vuurbollen 

 als groote vallende sterren beschouwd moeten worden, die soms in de 

 nabijheid der aarde en in onzen dampkring komen en daar , door welke 

 reden dan ook , ontploffen en die vaste stoffen vormen , die als mete- 

 oorsteenen , aërolithen of meteoriten , door de aantrekking van onze aarde, 

 op hare oppervlakte neervallen. 



Dat deze verschijnsels niet tot onze aarde behooren , maar stoffen zijn, 

 die in de wereldruimte voorkomen , en dus niet tellurisch , maar cosmisch 

 zijn , is eene zaak , die niet alleen uit de bovengenoemde en soortge- 

 lijke verschijnsels van steenvallen , maar ook uit de bijzonderheden , die 

 wij bij de vallende sterren hebben leeren kennen, volkomen is uitgemaakt. 



Ook CHLADNi beschouwde ze als zoodanig , maar werd van onderschei- 

 dene zijden hevig bestreden. 



Men meende nog algemeen , dat de vallende sterren stoffen waren , die 

 in onzen dampkring zich verzamelden , ophoopten en ontbrandden. Het 

 neervallen van steenen uit de lucht werd lang ontkend of betwijfeld en 

 toen men het niet meer loochenen kon , werden zij door sommigen be- 

 schouwd als uitwerpsels der vuurspuwende bergen op aarde. Toen dit 

 ongegrond bleek te zijn , en men geen kans zag om er eene tellurische 

 oorzaak voor te vinden , namen sommigen hun toevlugt tot de maan , de 

 getrouwe gezellin onzer aarde , aan welke reeds zoo veel is te laste ge- 

 legd , waaraan zij niet de minste schuld heeft. Men meende in de veel- 

 vuldige ringgebergten op de maan zoo vele vulcanen te zien en dacht , 

 dat die steenen door de maan- vulcanen werden uitgeworpen , met eene 

 kracht , die ze tot buiten het gebied der aantrekkingskracht der maan 

 overbragt tot dat der aarde en op hare oppervlakte deed neerstorten. 

 Ook deze meening vond gegronde tegenspraak en moest opgegeven worden. 



Mettegenstaande de metingen en daaruit opgemaakte besluiten van 

 BRANDES en BENZENBERG , waaruit bleek , dat de vuurbollen en vallende 

 sterren zich met eene planetarische snelheid van 4 tot 11 mijlen in de 

 seconde bewogen en zich dikwijls vertoonden op hoogten , die zich 

 bij verre weg de mcesten , die men had waargenomen , tot meer dan 

 10 mijlen boven de aard-oppervlakte uitstrekten, ja zelfs bij onderschei- 



