DE VALLENDE STERKEN. 139 



begrooting hoogst bezwaarlijk was. Een waarnemer te Boston vergelijkt 

 het getal , ten tijde van het maximum , bij de helft der sneeuwvlokken , 

 die men bij eene gewone sneeuwbui door de lucht ziet zweven. Om 



6 uur 's morgens , toen het verschijnsel reeds aanzienlijk was afgeno- 

 men"", telde hij in 15 minuten 650 op eene ruimte, die ongeveer het 

 tiende deel van het zigtbare hemelgewelf omvatte. Hij begroot dat 

 getal op l deel van het grootste getal, zoodat dit, daarnaar gerekend, 

 866 moet hebben bedragen , dat is 8660 voor den geheelen zigtbaren 

 hemel. In 't uur wordt dit 34640. Daar het verschijnsel langer dan 



7 uur duurde , zoo kan men rekenen , dat het getal der meteoren , die 

 toen aldaar zigtbaar zijn geweest , meer dan 240,000 heeft bedragen. 



Het kon wel niet anders, of de herhaling van dit prachtig verschijnsel 

 op hetzelfde tijdstip des jaars moest de aandacht der natuuronderzoekers 

 tot zich trekken en tot het besluit leiden, dat het een periodiek ver- 

 schijnsel moest wezen. 



De eerstvolgende jaren bevestigden dit, en, hoewel niet zoo veel als 

 in 1832 en 1833 , zoo werden toch cok in de jaren 1834 tot 38 

 telkens eene buitengewone menigte van deze meteoren gezien. Men was 

 nu echter ook bijzonder waakzaam. Dat allen van een bepaald punt 

 des hemels uitgingen , n.1. den kop van het sterrebeeld de Leeuw , werd 

 ook nu waargenomen. 



Was het von humboldt, die het eerst de aandacht op de periodiciteit 

 van dat verschijnsel had gevestigd en zoo aanleiding had gegeven tot 

 het vermoeden van het bestaan van een groep of ring van zoodanige 

 cosmische stoffen of kleine wereldligchamen , die op de plaats waar de 

 aarde in 't midden van November zich bevindt , in het planetenruim 

 zijn opgehoopt, de hoogleeraar quetelet te Brussel vestigde in 1836 de 

 aandacht op eene andere groep , die door de aarde in haar loop werd 

 doorsneden omstreeks den lOden en den 11 den Augustus. Onderzoe- 

 kingen omtrent vroegere verschijnsels en naauwkeurige waarnemingen , 

 in later tijd gedaan, hebben de meening van quetelet ten volle beves- 

 tigd. In Ierland wist men reeds lang , dat in Augustus vele vallende 

 sterren gezien werden , en volgens de overlevering noemde men ze de 

 vurige tranen van den heiligen Laurentius , wiens feest invalt op den 

 loden Augustus. Yan daar wordt nog deze stroom de Laurentius-stroom 

 genoemd. De bekende Leidsche hoogleeraar musschenbeoek , wiens 

 oordeel over de vallende sterren ik straks reeds aanhaalde naar aanlei- 



