144 DE VALLENDE STEEEEN. 



In Frankrijk werden de waarnemingen meermalen door digte wolken- 

 massen belemmerd ; maar toch trok ook aldaar het prachtig verschijnsel 

 veler aandacht.* De sterrekundige faye telde te Parijs , van P. ö"*. tot 

 P. 35™. , op eene ruimte , die \ gedeelte van het zigtbare hemelgewelf 

 besloeg , 81 vallende sterren. 



De heer silbeemann , mede te Parijs, nam ongeveer 140 meteoren 

 waar tusschen het N.0. en 'N.W. , die allen uit een punt in de nabijheid 

 van den horizon schenen te komen en wel nabij Gamma in de Leeuw. 

 De kleur was zeer verschillend : blaauw , helder en donker groen en 

 purperrood. De snelheid scheen gering , sommigen schenen zelfs \ a 

 i seconde onbewegelijk op dezelfde plaats te zijn. De snelheid ver- 

 meerderde echter naarmate zij het toppunt naderden. Yelen hadden een 

 glans gelijk aan Yenus , als zij in haar quadratuur is. Tegen middernacht 

 verscheen een meteoor , dat zich dubbel vertoonde , wiens beide deelen 

 als door een onzigtbaren band verbonden zich voortbewogen. Zij waren 

 beide blaauwachtig en zwakker van glans dan de meeste en zonder staart. 



Te Brussel werden in den morgen van den 14den, in 4 minuten 

 tijds , van P. 4™. tot P. 8™. door twee waarnemers 108 meteoren 

 geteld. Daarna werd de telling , van wege de groote menigte , geheel 

 onmogelijk. Zij kwamen nagenoeg allen uit het sterrebeeld de Leeuw. 



Een waarnemer te Maastricht zegt : „ het is niet mogelijk zelfs bij 

 schatting het getal der vallende sterren te bepalen , die zich gedurende 

 dezen nacht aan den hemel hebben vertoond. In hetzelfde oogenblik 

 zag men 20 a 30 van deze meteoren van verschillende kleuren in alle 

 rigtingen het hemelgewelf doorkruisen. Omstreeks 2^ uur was 't getal 

 het grootst. 



Al de bijzonderheden , die men anders slechts door veelvuldige waar- 

 nemingen op zeer verschillende tijden bij vallende sterren kan opmerken, 

 waren nu te aanschouwen in een tijdsbestek van weinige uren. 



jS^u eens zag men er, die zich en zigzag heen en weder langs het 

 firmament voortbewogen , dan weder meerdere , die met eenparige 

 snelheid in evenwijdige banen langs het stergewelf vlogen ; sommigen , 

 die in haren loop merkelijk van kleur veranderden. 



Ook in het voorkomen verschilden vele dezer vallende sterren van 

 die , welke men gewoonlijk ziet. De banen , die zij doorliepen , bleven 

 meestal nog langen tijd zigtbaar, nadat de sterren reeds waren ver- 

 dwenen en 't geen inzonderheid merkwaardig was , de intensiteit van 



