DE VALLENDE STEEREN. 147 



staarten achter zich en gingen uit van het bekende punt in de Leeuw. 

 Nog bij zonsopgang, toen de sterren reeds door het daglicht verbleekt 

 waren , Averden er onderscheidene groote door hem gezien. 



Ook van buiten Europa werden berigten omtrent dit merkwaardig 

 verschijnsel medegedeeld. Zoo heeft men berigten uit Syrië , die als 

 tegenhangers kunnen strekken van de dichterlijke beschrijving , waarmede 

 Arabische schrijvers in de middeleeuwen den stortvloed van vallende 

 sterren^^in den jare 1202 hebben beschreven. 



Een dezer berigten zegt: de bevolking van Beiruth heeft aan den 

 hemel duizend verschillende vurige verschijnsels . gezien , die zich als 

 eene wolk van sprinkhanen naar alle zijden verspreidden. Uit de ver- 

 halen van Damascus vernemen wij , dat het verschijnsel ook daar is 

 gezien. Men heeft het vergeleken met groote legers , die van de vier 

 hoofdstreken te zamen kwamen om elkander te bevechten. 



Een geleerde uit Damascus , solyman-effendi-sooloh , drukt zich in 

 een Arabisch blad aldus uit : 



„Den voorgaanden nacht vingen de sterren een oorlog aan , het oost 

 met het west , het noord met het zuid. Zij stortten zich op elkander 

 met eene snelheid als vurige paarden of wilde spooksels. Men kon de 

 Pleiaden en de Hyaden niet meer onderscheiden van wege den glans 

 der menigte meteoren , die tusschen deze sterren en de aarde voorbij 

 vlogen. Men meende , dat de twee sterren aan het hoofd van den 

 Leeuw van elkander verdreven waren , dat de beide Visschen zich 

 hadden gestort in de onbekende golven van 't heelal , dat de strijdhaftige 

 AECTUErs had vergeten , dat hij een zwaard aan zijne zijde had en , op 

 eigen heil bedacht , de vlugt had genomen. Men zoude wanen , dat 

 ALDHAL zich beklaagde over zijne wonden aan de dochters van den 

 grooten Beer ; dat de trotsche Pool gevallen was in de klaauwen van den 

 Adelaar en hedeah zijn voorhoofd had gewend naar de banen der 

 planeten. 



„Het voorkomen van den nacht was als de huid van den luipaard. 

 Heel de hemel was een gewelf van vuur en een stortvloed van vonken ; 

 maar noch het vuur , noch de vonken veroorzaakten eenig kwaad en 

 raakten zelfs niet de oppervlakte der aarde. In plaats van onze zeker- 

 heid te bedreigen schenen de onzigtbare ridders , wier strijd tot de 

 opkomst der zon duurde , ons hunne bescherming te verleencn en den 

 vrede hier beneden te bevestigen." 



10* 



