DE VALLENDE STEEKEN. 155 



in plaats van eene opgehoopte massa vormen zij eene lange strook , die 

 nog langzamerhand meer uit elkander zal gaan en een ring zal 

 vormen , even zoo als de Augustus-stroom reeds vroeger tot zulk een ring 

 is gevormd. 



Wij vinden meer voorbeelden van zoodanige ringen in de natuur. 



Tusschen de loopbanen van Mars en Jupiter bewegen zich eene 

 menigte kleine planeten , die men bij de opsomming van het planetental, 

 waaruit ons zonnestelsel bestaat , zamenvat onder den algemeenen naam 

 van Asteroïden. Met elk jaar wordt het getal , dat nu reeds tot 96 is 

 geklommen , vermeerderd en mogen wij verwachten , dat er nog vele 

 ontdekt zullen worden. Hoogst waarschijnlijk is het ook , dat vele 

 kleinere aan de waarnemingen zullen ontsnappen. En spreken wij nu 

 van de groep der asteroïden bij eene groote vermeerdering in getal en 

 verspreid als zij zijn op verschillende punten harer banen, ook zij vor- 

 men als ware het een ring van ligchamen , die echter meer overeenkomst 

 hebben met de planeten , dan de meer verdeelde en ijlere stoffen , 

 die de vallende sterren en kometen vormen. 



Eindelijk vinden wij nog een voorbeeld van een ring in dien van 

 Saturnus , over wiens eigenlijk wezen ook nog zoo weinig met zekerheid 

 kan gezegd worden. 



Zijn wij alzoo door de waarnemingen , in den laatsten tijd gedaan , 

 eene schrede verder gekomen en hebben wij een waarschijnlijk verband 

 leeren kennen tusschen de vallende sterren en andere voorwerpen in ons 

 planetenstelsel , die even als zij nog in zoovele opzigten raadselachtige 

 verschijnsels mogen genoemd worden , wij mogen hopen , dat van het 

 standpunt , waarop de jongste ontdekkingen en gevolgtrekkingen ons heb- 

 ben geplaatst, meer licht over de vallende sterren zoowel als over de 

 kometen en misschien ook over het zodiacaal licht zal worden ver- 

 spreid , al mogen wij , die op aarde , bij hetgene wij tasten en voelen 

 kunnen , nog zoo veel onverklaarbaars aantreffen , ons niet vleijen den 

 aard en 't wezen dezer in het hemelruim zwevende stoffen geheel te 

 zullen doorgronden. 



De verbazende watermassa, die het grootste gedeelte van de opper- 

 vlakte der aarde bedekt , bevat in een opgelostcn toestand de bestand- 

 deelen van tallooze ligchamen in zich, die nu eens door stolling 

 hemelhooge ijsbergen vormen, dan door bezinking verschillende aard- 

 lagen doen ontstaan of door scheikundige verbinding aan de zoo zeer 



