162 J. VAN DER HOEVEN. 



nam en die hij den lOden September 1835 met het gewoon hoogleeraar: 

 ambt verwisselde. De beschikbare ruimte en ook de aard van dit 

 tijdschrift laten niet toe hier te treden in eene uitvoerige beschouwing 

 van de verdiensten van j. van der hoeven omtrent de wetenschap , die 

 hij beoefende en leerde , noch ook om eene volledige lijst te geven van 

 zijne geschriften. Het zij genoeg te zeggen , dat zijne wetenschappelijke 

 verdiensten niet alleen in ons vaderland , maar in geheel Europa door de 

 grootste zoölogen van onzen tijd werden erkend en hoog gewaardeerd. 

 Yan het uitstekende drietal zonen van a. van der hoeven en m. van 

 voLLENHOVEN was hij hot voorzeker , wiens naam in de geleerde wereld 

 het meest beroemd is geworden. 



Wat VAN DER hoeven's workon aanbelangt, zoo verdient daaronder 

 in de allereerste plaats genoemd te worden zijn Sandhoeh der dierkunde , 

 dat in 1827 begonnen en in 1833 voltooid werd en waarvan later 

 (1849 — 1855) eene tweede uitgave het licht zag. Die tweede uitgave 

 werd door dr. r. schlegel , broeder van den Leidschen hoogleeraar h. 

 schlegel , en den beroemden e. leuckaet , hoogleeraar te Giessen , in 

 het Iloogduitsch vertaald en door den laatsten vermeerderd met eenige 

 bijvoegsels en aanmerkingen , betrekking hebbende tot de ongewervelde 

 dieren. Die bijvoegsels en aanmerkingen werden door den zoon van 

 den hoogleeraar van der hoeven , den toenmaligen kandidaat in de ge- 

 neeskunde j. VAN DER HOEVEN , jsz. , thaus mcd. doctor te E-otterdam , 

 in het Nederlandsch overgebragt. Eene Engelsche overzetting van van 

 DER hoeven's Handboek door prof. clark verscheen in 1856 — 1858. 

 Hoe zeldzamer aan een ]S"ederlandsch werk , aan een handboek vooral , 

 de eer van eene overzetting in eene vreemde taal te beurt valt , met 

 des te meer zekerheid kan men uit het medegedeelde besluiten tot de 

 voortreffelijkheid en de degelijkheid van van der hoeven's boek , dat 

 dan ook , mijns inziens , hoe het later ook meer en meer verouderen 

 moge — het onvermijdelijke lot van alle leer- en handboeken, — steeds 

 als een klassiek monument van onze wetenschappelijke literatuur zal 

 worden beschouwd. Tot eene juiste beoordeeling er van moge nog 

 dit dienen , dat men verkeerd zou doen het te beschouwen als een 

 handboek voor eerstbeginnenden , — daarvoor is het volstrekt onge- 

 schikt, — noch ook als een leerboek voor meergevorderden, dat het 

 gebruik van andere leerboeken overbodig zou maken. Het voorname 

 doel van den schrijver was een overzigt te geven van het geheele 



