J. VAN DER HOEVEN. 165 



godsdienstigen zin spreek , kan ik niet voorbij hier aan te merken , 

 dat het hem steeds hinderde en verontwaardigde , wanneer hij op stouten 

 toon hoorde beweren : dat de natuurkundige ontdekkingen de zooge- 

 naamde moderne wereldbeschouwing noodzakelijk maken. Tegen die 

 stelling — die trouwens meer door specialisten, veel minder door 

 mannen van algemeene en uitgebreide natuurwetenschappelijke vorming 

 wordt aangekleefd , — verzette hij zich steeds , ook door de aanhan- 

 gers er van op mannen als faeaday , van beneden , de la eive en zoo 

 vele anderen te wijzen. „Maar," schreef hij mij eens: „ces gens ld 

 sont incurahles ! ^^ 



Hij was den 24sten Mei 1826 gehuwd met anna van stolk , die 

 hij overleefd heeft. In het laatst van het vorig en het begin van 

 dit jaar werden zijne ademhalings-organen vrij sterk aangetast; hij 

 begon tevens te verzwakken en te vermageren. Dit werd niet beter 

 toen zijn schoonzoon , dr. hoekema kingma , wien hij zeer hoog achtte 

 en lief had , hem door den dood ontviel. "Vooral klaagde hij over 

 slapelooze nachten. In de eerste helft van rebruarij scheen zich 

 eenige beterschap op te doen , althans wat de hoest enz. aanbelangt ; 

 maar de hoop op herstel , waartoe dit welligt aanleiding geven mogt , 

 bleek weldra ijdel te zijn ; de verzwakking en uitputting namen hand 

 over hand toe, en op den lOden Maart maakte de dood een einde aan 

 van der hoeven' s leven. 



Die hem persoonlijk mogten kennen en waarderen , betreuren zijn 

 verlies. Moge dit korte opstel er iets toe bijdragen om hem ook door 

 anderen zóó te doen schatten , als hij verdient. 



