182 DE OORSPRONKELIJKE WOUDEN VAN HET AMAZONE-GEBIED. 



aan den stam , die eene zekere gelijkheid met steunpijlers hebben. De 

 tusschenruimten tusschen deze stutten , die in den regel dunne houten 

 wanden zijn , vormen ruime vertrekken en kunnen met de afdeelingen 

 in een paardenstal vergeleken worden. Sommige zijn zoo groot , dat 

 zes personen daarin plaats kunnen vinden. Hun doel valt even zeer 

 in 't oog , als van dergelijke stutten bij hooge muren. Zij zijn niet aan 

 eene soort eigen , maar worden bij de meeste grootere woudboomen ge- 

 vonden. Hun natuur en wijze van groeijen worden duidelijk, als men 

 eene reeks van jonge boomen van verschillenden ouderdom onderzoekt. 

 Men ziet dan , dat het wortelen zijn , die zich als ruggen uit den bodem 

 hebben omhoog gewerkt en die al meer en meer om hoog wassen , naar- 

 mate de toenemende hoogte des booms sterker ondersteuning vordert. 

 Zij hebben alzoo geen ander doel , dan de massieve kroon en den stam 

 in deze digte wouden te stutten , waar de uitbreiding der wortelen 

 beneden de oppervlakte des bodems wegens de menigte der andere hier 

 wortelende gewassen bezwaarlijk is. 



Dit is over 't algemeen het aanzien der plantenwereld in de wilder- 

 nis ; maar waar blijven de bloesems. Tot onze groote teleurstelling 

 zagen wij er geene of slechts zeer onaanzienlijke. Orchideën zijn in de 

 digte wouden van het lagere land zeer zeldzaam. Ik houd het thans 

 voor zoo goed als bewezen , dat het meerdertal der woudboomen in het 

 aequatoriale Brazilië kleine en niet in 't oog vallende bloesems heeft. 

 Ook de op bloemen levende insekten komen in het woud zeldzaam voor. 

 Natuurlijk kunnen zij zich daar niet ophouden , waar hun voornaamste 

 voedsel ontbreekt ; maar ik merkte altijd op , dat ook daar , waar in het 

 woud bloesems voorhanden waren , slechts weinige of geheel geene insek- 

 ten daarop zaten. De Zuid-Amerikaansche woudbijen , die tot de geslach- 

 ten Melipona en Euglossa behooren , ziet men meer het zoete sap zuigen , 

 dat aan de boomen uitzweet of op de uitwerpsels der vogels op de 

 bladeren azen , dan op de bloesems. 



Ook daarin werd onze verwachting teleurgesteld , dat wij in het woud 

 geene groote dieren vonden. Er was geen luid en opgewekt leven. 

 Wij zagen en hoorden niets van apen en geen tapir of jaguar kwam 

 ons in den weg. Ook vogels schenen buitengemeen zeldzaam te zijn. 

 Toch hoorden wij van tijd tot tijd het lang gerekte klagende geschreeuw 

 van den inamboe , een soort van korhoen ( Crypturua cinereus ?) en ook 

 op diepe plaatsen , aan de oevers van beken , het luide geschreeuw van 



