DE OOBSPRONKELIJKE WOUDEN VAN HET AMAZONE- GEBIED. 183 



een anderen vogel , die , naar het schijnt , bij paren van den eenen 

 boom naar den anderen vliegt en onder het voortvliegen de een den 

 ander toeroept. Een andere eenzaam levende vogel had een zeer aan- 

 genaam , bijna melancholisch gezang , dat slechts uit eenige toonen 

 bestond , die in een klagenden toon hoog aanvingen en in harmonische 

 intervallen afdaalden. Het is waarschijnlijk een zangvogel van het ge- 

 slacht Trichas. Al deze vogelsoorten zijn zeer in het oogvallend en 

 aan deze wouden eigen. 



Ik had later gronden om mijne inzigten over het aantal dieren en 

 de verscheidenheid van het dierenleven in deze en andere gedeelten des 

 wouds , die ik mij naar den eersten indruk gevormd had, te wijzigen. 

 Er zijn hier inderdaad vele en verschillende zoogdieren , vogels en 

 kruipend gedierte , maar zij zijn zeer verstrooid en alle buitengemeen 

 menschenschuw. De streek is zoo uitgestrekt en eenvormig met hare 

 woudbedekking , dat men slechts bij groote tusschenruimten dieren in 

 grooter aantal ziet, op plaatsen, die eene bijzondere aantrekkingskracht 

 op hen uitoefenen. Bovendien is Brazilië over 't algemeen arm aan 

 zulke zoogdieren , die op het land leven , en de soorten zijn klein , zij 

 vallen daarom in de bosschen niet bijzonder in het oog. De jager zou 

 zich zeer teleurgesteld zien , die hier kudden van dieren hoopte te 

 vinden , gelijk aan de buffelkudden in J^oord- Amerika of aan de 

 kudden van antilopen en zwaarlijvige dikhuiden in Zuid- Afrika. Het 

 grootste en belangrijkste gedeelte der Braziliaansche wouddieren leeft 

 op boomen , zooals de apen , van de familie der Cebidae , van welke 

 sommige nog eene vijfde hand om te klonteren hebben , namelijk hun 

 tot grijpen ingerigten staart , die door groote spierkracht en eene naakte , 

 op een vinger gelijkende vlakte aan het uiteinde bijzonder daarvoor 

 ingerigt is. Dit schijnt aan te duiden, dat de Zuid-Amerikaansche 

 dierenwereld van lieverlede de voor het boschleven noodzakelijke hoe- 

 danigheden en ligchaamsvormen verkregen heeft , en dat , sedert deze 

 streek het eerst met zoogdieren bevolkt werd, altijd uitgestrekte wouden 

 bestaan moeten hebben. 



In reisverhalen lezen wij dikwijls van de stilte en de donkerheid der 

 Braziliaansche wouden. Deze bestaat inderdaad en hoe langer men 

 hier vertoeft, des te meer wordt deze indruk bevestigd. De weinige 

 geluiden , welke de vogels van zich geven , hebben iets zoo zwaarmoe- 

 digs en geheimzinnigs, dat zij het gevoel der eenzaamheid meer ver- 



