DE OORSPKONKELIJKE WOUDEN VAN HET AMAZONE-OEBIED, 185 



Wij braken met zonsopgang op in eene kleine van zes jonge Indianen 

 als roeijers bemande boot. IS^adat wij ongeveer drie mijlen op het breede 

 gedeelte des waters gevaren waren , 't welk het aanzien had van een 

 van alle zijden van bosch omgeven vijver, kwamen wij aan eene plaats, 

 waar het scheen , alsof ons de weg door een ondoordringbare heg 

 van boomen en struiken was afgesneden. Het vereischte eenigen tijd 

 den ingang te vinden. Toen wij echter eenmaal in de schaduw waren , 

 deed zich voor onze oogen een eigenaardig schouwspel op. Het was 

 voor de eerste maal , dat ik op een van deze merkwaardige waterwegen 

 voer. Een smalle en tamelijk regte laan breidde zich in de verte voor 

 ons uit. Aan beide zijden vormden de toppen van struiken en jonge 

 boomen een soort van rand en de stammen der hooge woudboomen stegen 

 met onregelmatige tusschenruimten uit het water omhoog , terwijl hunne 

 kroonen hoog boven onze hoofden naar elkander bogen en eene digte 

 schaduw vormden. Bossen van dunne luchtwortels en in elkander ge- 

 strengelde slingei-planten hingen van de lagere takken naar beneden en 

 massa's gras , bananen en varenkruiden wiessen op de sterkere takken , 

 en rondom de stammen der boomen hingen nabij het water menigten 

 van gedroogde zoetwaterwieren. Er was geene strooming in het 

 water te bemerken. Het water had eene olijf bruine kleur , de onder 

 water staande stammen waren echter tot eene groote diepte zigtbaar. 

 Op dezen schaduwrijken weg voeren wij drie uren met groote snelheid 

 voort. Toen de roeijers een tijd lang rustten, werden wij door de 

 stilte en de donkerheid van het oord in eene bijna treurige stemming 

 gebragt. Onze steramen wekten als wij spraken eene doffe echo en als 

 de visschen aan de oppervlakte van het water plasten , verschrikten wij 

 bijna. In de schaduw was eene koele en vochtige lucht. 



Het dal was aanvankelijk slechts ongeveer eene halve mijl breed ; 

 men had daarom aan beide zijden van den waterweg een tamelijk dui- 

 delijk vergezigt door de onregelmatige zuilengangen van boomen , daar 

 op deze plaats ook andere wegen regts en links van den hoofdweg 

 leidden , die naar de huizen der Indianen voerden , welke op het vaste 

 land verstrooid lagen. De dallaagte wordt , al naar mate men nader 

 bij den oorsprong der beek komt , smaller en het bosch altijd digter , 

 ook de waterweg neemt in breedte af en kronkelt meer, omdat de boomen 

 nader bij elkander staan , wier takken zich somtijds weinig boven onze 

 hoofden uitstrekken en met woekerplanten beladen zijn. Ik bemerkte 



